Առավոտյան գնացի աշխատանքի, պիտի հրատապ ծնունդ պիտի ընդունեի, պարզվեց նախկին ամուսնուս կինն ա․ Ահա, թե ինչ արեցի ու դրա համար մի գրամ չեմ զղջում․․․
Ես բժշկուհի եմ ու արդեն բավականին երկար ժամանակ ա աշխատում եմ ծննդատանը, հարյուրավոր երեխաներ են իմ օգնությամբ լույս աշխարհ եկել ու ես դրանով միայն հպարտանում եմ:
Ես ինձ վրա հավաքեցի ու մոռացա, որ ամուսնուս նախկին կինն ա ու ամեն բան արեցի, որ էրեխեն նորմալ ու առանց խնդիրների ծնվի: Փառք Աստծուն ամեն բան լավ անցավ, իմ խիղճն էլ շատ հանգիստ ա հիմա, որ անկախ ամեն բանից ես իմ մարդկային քայլն արեցի ու ինքս իմ խղճի առաջ մաքուր եմ:
Երեխայի լացը լսելիս՝ մի պահ կանգնեցի, աչքերս փակեցի։ Էդ ձայնը, որ ամեն օր եմ լսում, էդ անգամ ուրիշ էր։ Գուցե նրանից, որ գիտեի՝ ում էրեխեն ա, գուցե նրանից, որ ներսումս խաղաղություն էի գտել։ Ամեն դեպքում, էդ փոքրիկի լացը ինձ համար դարձավ ինչ-որ նոր սկիզբի նշան։
Հետո, երբ ամեն ինչ ավարտվեց, դուրս եկա ծննդասրահից։ Նայեցի պատուհանից դուրս՝ արև էր, պարզ, հանգիստ։ Մի պահ զգացի՝ բոլոր վերքերը, որ մտածում էի՝ չեն փակվի, արդեն քիչ-քիչ սպի են դառնում։Այդ օրը հասկացա մի բան․ երբ մարդը կարողանում ա բարի քայլ անել անգամ դեպի մեկին, ով իրեն ցավ է տվել, հենց էդ պահին է հաղթում՝ ոչ թե նրան, այլ սեփական նեղսրտությանը։
Ես տուն եկա հոգնած, բայց տարօրինակ թեթևությամբ։ Ոչ ոք չգիտեր, թե ինչ փորձություն էի անցել ներսումս։ Բայց ես գիտեի՝ մի բան վերջապես ճիշտ եմ արել։
Էդ երեխայի ծնունդը ոչ միայն նոր կյանքի սկիզբ էր նրա համար, այլ նաև իմ։ Որովհետև հենց էդ պահին ես ծնվեցի նորից՝ առանց վիր ավորանքի, առանց նախանձի, առանց անցյալի ծանրության։
Այդ օրից սկսած ես սկսեցի ապրել ուրիշ ձևով՝ ավելի հանդարտ, ավելի հասուն, ավելի խաղաղ։Որովհետև երբ սիրտդ մաքուր ա, Աստվ ած միշտ մի ձև գտնում ա՝ խաղաղություն բերելու։
