Արդեն հոգնել եմ ամուսնուս գյուղի բարեկամներից․ Նրանք ամեն հանգստյան օր մեզ հյուր են գալիս․․․
Մենք ապրում ենք Երևանում. ես, ամո ւսինս և մեր որդին: Ամո ւսնուս բարեկամ ները գրեթե բոլոր հանգստյան օրերին,տոներին և արձակուրդներին մեր տուն են գալիս:Նրանք լավն են,հասարակ մարդիկ են,իրենց հետ միշտ բերում են սեփական ձեռքերով պատրաստված փակոցներ: Բայց չէ որ ես չեմ կարող նրանց կերակրել միայն իրենց բերած մուրաբայով:
Երբ գալիս են մեր «երկար սպասված հյուրերը», մենք բոլորս քնում ենք մի սենյակում, նրանք էլ՝ մյուս:Անկեղծ եմ ասում, որ ես արդեն հոգնել եմ: Արդեն 10 տարի նրանք մեզ հանգիստ չեն տալիս: Մեկ մի բարեկամներն են գա-լիս երեխային քաղաքը ցույց տալու, հետո մյուսները…և այդպես շարունակ:Էլ ուժ չո ւնեմ: Խոսքեր չկան… իսկ նրանք բոլորն էլ այստեղ գալուն սպասում են՝ ինչպես մեծ տոնի: Ես գիտեմ, որ նրանք երբեք իրենց թույլ չեն տա մնալ հյուրանոցում:
Երբ մեր տան հեռախոսին զանգ է գալիս,ես սկսում եմ ամբողջ մարմնով դողալ:Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք, սարսափելի հոգնում եմ,բայց հասցնում եմ որդուս սպորտի և պարապմունքների տանել, հետը դասեր անել: Իսկ երբ տանը կողմնակի մարդիկ են լինում, չեմ կարողանում հանգստանալ:Ինձ թվում է, որ ես շատ վատ մարդ եմ, բայց էլ հնար չունեմ. հաջորդ անգամ մերժելու եմ և իմ առողջության հաշվին ոչ մեկին չեմ օգնելու:
