Արցnւնքն աչքերիս հեռացա տանից․էլ չէի դիմանnւմ, թnռիս խnuքերն արդեն համբերnւթյան բաժակիս վերջին կաթիլը լցրեցին․․․Ուզում եմ հասկանամ, որտեղ եմ սխալվել, մի գուցե շատ նվիրվելս էր սխալ։ Տաքսիով գնում էի տուն:Ավելի քան երկու տարի չէի եղել հարազ ատ երկրում,և հիմա,ինչպես փոքր երեխան, նա նայում էր ծանոթ լանդշաֆտներին և երջանիկ էի, չնայած իրն համակած տխրությանը:
Ես ծնվել և մեծացել եմ այս կողմերում, ամուսնանալուց հետո դուստր ունեցա՝ Անահիտին, բայց շուտ այրիացել է և նրան մենակ մեծաց րեցի: Անահիտը խելացի էր, դպրոցում լավ էր սովորում, ավարտելուց հետո ընդունվեց ուսումնարան ու ամուսնացավ։
ԱՂջիկս ուսումնարանը ավարտելուց հետո բարձր վարձատրվող աշխատանքի ընդունվեց, ամուսնու հետ ապրում էր քաղաքում: հենց քաղաքում էլ ծնվեց նրանց առաջնեկը՝ Արմինեն։ Որոշ ժամանակ անց աղջիկս ամուսնալուծվեց ու տեղափոխվեց գյուղ՝ իմ մոտ։ Ընտա նեկան ծանր պայմաններից ելնելով՝ դստերը թողեց իմ մոտ ու գնաց քաղաք
Սկզբում գոնե ամիսը 1 անգամ գալիս էր, կամ զամգում էր, բայց մի որոշ ժամանակ անց ընդհանրապես մոռացավ մեր մասին։ Ես ամեն ինչ անում էի, որ թողնուհիս ոչինչի կարիք չունենանա: Այսպես անցան տարիներ, թոռնուհիս մեծացավ ու գեղեցկուհի դարձավ։ Քանի որ շատ սիրուն էր, շատ ուզողներ ուներ ու ամուսնացավ քաղաքի մի երիտասարդի հետ։
Դեռ տարին չլրացած ծնվեց նրանց առաջնեկը։ Թոռնուհուս երբեք չեմ թողել, որ տանը ինչ-որ բան անի ու դրա պատճառով տան գործե րից գլուխ չէր հանում, իսկ ամուսինը շատ պահանջկոտ էր։
Մի օր զանգեց ինձ ու խնդրեց, որ գնամ իրենց տուն։ Պարզվեց, որ ընկերուհիներով ինչ-որ խնջույքի են, ես պիտի մնայի տանը ու որդ ուն խնամեի։ Դրանից հետո ինձ ասաց, որ կարող եմ մնալ իրենց տանը որքան կամենամ։
Սկզբում ուրախացա, բայց օրեր անց հասկացա իրական պատճառը։ Ամեն օր սկսեց ինձանից ավելի շատ բան պահանջել։ ՄԻ ինչի շորերը չես հարդուկել, մի օր տունը մաքուր չի, մի օր ամանները չես լվացել․․․Դա դեռ տանելի էր, բայց մի օր էլ եկավ, թե պորտաբույծի պես նստել ես մեր շնչին։
Այդ գիշեր մի կերպ լուսացրեցի, անկողնուս մեջ ամբողջ գիշեր լացելով։ Լույսը բացվելուն պես լացելով դուրս եկա տանից ու ուղևորվե ցի դեպի իմ հարազատ տուն, որտեղ ոչ մեկ ինձ չի նախատի, ոչ մեկ ինձանից ինչ-որ բան չի պահանջի։
Ամբողջ կյանքս դրեցի նրանց մեծացրեցի, բայց ահա թե ինչպես ինձ շնորհակալ եղան։ Մենակ մի բան եմ ուզում հասկանամ, որտեղ եմ սխալվել, միգուցե շատ նվիրվելն էր սխալս․․․
