Ես փչացրեցի տղայիս կյանքը ու դրա համար չեմ կարողանում ինձ ներել․․․
Իմ անունը Անահիտ է, 65 տարեկան եմ: Ուզում եմ ձեզ հետ կիս վել իմ պատմո ւթյամբ: Հույս ունեմ, որ այն ձեզ կսովորեցնի չխառնվել ձեր երեխաների կյանքին:Ես ունեմ դուստր և որդի: Աղջիկս ամուսնացած է, սպասում է իր երկրորդ բալի կին: Իսկ որդուս կյանքը ոչ մի կերպ չի դասա վորվում:
Ամեն ինչ սկսվեց նրանից,որ որդիս ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ,սակայն նա ինձ առաջին իսկ հայացքից դուր չեկավ: Այդ կինը որ դուցս երեք տարով մեծ էր, հաս արակ ընտան իքից, ես փորձում էի որդուս համոզել, որ այդ աղջիկն իրեն հարմար չէ, բայց նա ինձ չլսեց:
Ամուսնացան, իսկ ես նույնիսկ հարսանիքին չգնացի:2 տարի նրանք ուրիշ քաղաքում ապրեցին, այդ ամբողջ ըն-թացքում մենք 3 անգամ ենք խոսել հեռախոսով: Իսկ հետո էլ որդիս վերադարձավ տուն. նրանք ամուսնալուծվել էին:
1 տարի անց նա սկսեց ուրիշ կնոջ հետ հան դիպել: Արտաքինից բարի և հմայիչ աղ ջիկ էր, բայց հետո իմացա, որ նա աղանդավոր է: Ես որդուս կտրուկ ասացի, որ նրանք չպետք է ամուսնանան, քանի որ այդ աղջիկը կքայ-քայի որդուս ուղեղը:
Որոշ ժամանակ անց որդիս ինքնակամ դուրս եկավ աշխատանքից, սկսեց ամեն օր խմել…ես մոլորության մեջ եմ: Գիտակցում եմ, որ ես եմ մեղավորը, բայց հիմա էլ չեմ կարողանում ինչ-որ բան փոխել: Ես ինքս փչացրեցի որդուս կյանքը…37 տարեկանում նա ոչինչ չունի. ոչ ընտանիք, ոչ երեխա, ոչ աշխատանք…
Նրա նախկին կանայք արդեն վաղուց ամուսնացել են, երեխաներ ունեցել…Չգիտեմ, ինչպես վարվեմ, ինչ անեմ…
