Իմ ու Արսենի հարաբերությունները շատ արագ զարգացան: Ես նոր էի տեղափոխվել Երևան ու չէի պատրաստվում որևէ մեկի հետ սիրային հարաբերություններ սկսել: Այն պա հին ինձ պետք էր միայն աշխ ատանք և ապրե լու տեղ:Ես ինքս գյուղից եմ, հայրիկ չու-նեմ, մայրս ինձ միայնակ է մեծացրել, ու ես իմ առաջ նպատակ էի դրել աշխատել,գումար հավաքել, որ ես ու մայրիկս ոչ մի բանի կա-րիք չունենանք: Առանց այն էլ, նա արդեն ծեր է ու դժվարանում է աշխատել:
Սկզբում գործ գտա մթերային խանո ւթում, և տնօ րենը մի կին էր, ով իմա նալով իմ պատմո ւթյունը, առաջար կեց իր տանը սենյակ վարձել:Ասաց, որ միշտ ուսանողուհիներ են ապրում,սակայն այդ պահին ազատ է,այնպես որ ես կարող եմ այնտեղ տեղավորվել: Ինձ համար այն պահին ուղղակի անթերի տարբերակ էր:Նույն օրը ծանոթացա տնօրենի որդու հետ, ով հետագայում դարձավ ամուսինս և դստերս հայրը:
Ակնհայտ էր, որ նա շատ է սիրում մորը, և նրանց միջև կա առանձնա հատուկ կապվա ծություն: Արսենը ցանկ ացած հարցում լսում էր մորը, փորձում գոհա ցնել, օգնել, նույնիսկ եթե վերջ ինս չէր խնդրում անել դա:Տատիկիս խոսքերն էի հիշում ակ ամա: Նա սիրում էր կրկնել՝ ինչպես տղամարդը վերաբերվում է մորը, այդ պես էլ կնոջ հետ կվարվի: Ան կեղծ ասած, նման հեռանկարներն ինձ ուրա-խացնում էին:
Դրա համար էլ երբ Արսենը սկսեց իմ հանդեպ ուշադրո ւթյան նշաններ ցո ւցաբերել, ես դեմ չեղա:Ծանոթո ւթյունից 6 ամիս անց ա-մուսնացանք, իսկ 3 ամսից իմացա, որ հղի եմ: Այն պահին ինձ թվում էր, որ աշխ արհի ամենաերջանիկ կինն եմ: Սակայն շատ շու-տով հեքիաթային կյանքիս պատրանքները սկսեցին քանդվել…Ես շարունակում էի աշխատել սկեսուրիս խանութում՝ չնայած նրան, որ ինձ սարսափելի վատ ու թույլ էի զգում: Խնդրում էի ինձ փոխարինող գտնել, բայց նա ասում էր, որ ոչ մեկ չի պատրաստվում ձրիակերի պահել:
-Եկել ես գյուղից, լավ տեղավորվել, հիմա էլ մեր հաշվին ուզու՞մ ես ան հոգ ապրել: Մյո ւսներից ինչո՞վ ես ավել: Խելոք կաշխատես:
Ու ես աշխատում էի… անգամ ծննդաբերության օրը զանգեցի ամուսնուս, ասացի, որ պիտի հիվանդանոց գնամ, խնդրեցի գալ, իսկ նա պատասխանեց, որ գործուղման է, չխանգարեմ իրեն:Մի կերպ հավաքեցի սկեսուրիս համարը, իսկ նա ուղղակի անջատեց… Ցե-րեկը ժամը 1-ին փակեցի խանութը ու միայնակ գնացի ծննդատուն: Երեկոյան զանգել էր սկեսուրս, ու փոխանակ հարցներ, թե ինձ ինչպես եմ զգում ինձ ու ինչ նորություններ կան, վիրավորեց՝ ինձ ծույլ, անպատասխանատու ու անտաղանդ անվանելով:
Հաջորդ օրը ծնվեց աղջիկս: Երբ զանգեցի ամուսնուս, հյատնեցի ուրախալի լուրը, նա պատասխանեց.
-Հա, շատ լավ է: Մայրիկը մինչև հիմա բարկացած է քեզ վրա:
Ծննդատնից ինձ դիմավորեցին մայրիկս ու ընկերուհիս: Նորից վերա դարձա գյուղ:Ար դեն անցել է 4 ամիս, բայց ես մինչև հիմա եր-բեմն երազումս տեսնում եմ ամբողջ մղձավանջը, ինձ թվում է, որ այդ ամենը ինձ հետ չի կատարվել: Բայց ամենից շատ մտածում եմ այն մասին, թե ինչպես ապրենք… Մայրիկիս հույսով չեմ կարող թողնել երեխայիս ու դուրս գալ աշխատանքի, ոչ էլ կարող ենք ապրել նրա թոշակով…
Մոլորության մեջ եմ…
