Երբ ընկերս իմացավ հղիությանս մասին, սկսեց ինձ համոզել, որ որքան հնարավոր է շուտ ազատվեմ երեխայից, բայց ես․․․Որքան երջանիկ եմ, որ նման հայր ունեմ թիկունքիս կանգնած
Ես շատ ակտիվ կյանք ունեցա: Միևնույն ժամ անակ, ինձ հաջողվեց աշխ ատել, սովորել համալս արանում և նույնիսկ վարորդական իրավունք ստանալ: Եվ երբ ես դարձա 24 տարեկան, իմ բոլոր հարազա տները սկսեցին միա սին կրկնել, որ ժամանակն է մտածել ա-մուսնության մասին:Բայց ես ինքս ինձ չէի տեսնում կնոջ դերում,էլ չեմ ասում մա յրիկ դառնալու մասին: Ես ուզում էի ինքնահաստա-տ-վել, նոր մտածել անձնական կյանքի մասին: Բայց անձնական կյանքը և ճակատագիրը անկան խատեսելի են․․․
Ես ընկեր ունեի, նա կենսուրախ մարդ էր: Եվ միևնույն ժամանակ նա, հավանաբար, ամենակրթվածն էր բոլորից,ում հետ ես հանդի-պեցի: Ամենայն հավանականությամբ, դա ինչ-որ սարսափելի մոլուցք էր: Ես վստահ էի, որ նա աշխարհում իմ միակ տղամարդն է, և ճակատագիրը պարզապես մեզ համախմբեց: Այսպիսով, մենք սկսեցինք միասին ապրել այն բնակարանում, որը հայրս տվեց ինձ:
Եվ հետո եկավ պահը, երբ ես հասկացա, որ պատրաստ եմ մայր դա ռնալ: Ես չգի տեմ, թե ինչու և ինչ պես դա պա տահեց, բայց ես զգացի, որ ուզում եմ և պատրաստ եմ իմ սիրելի տղամա րդուց երեխա ունենալ: Հավա նաբար, դա այդպես ծրագրավորված էր ճա-կատագրով։Եվ երբ մենք սկսեցինք խոսել այս մասին, նա կարծես, նույնպես դեմ չէր: Ես թողեցի աշխատանքս և բավականին արագ հղիացա:
Բայց երբ արդեն հղիությանս երկր որդ ամսին, ընկերս հայտարարեց, որ ինքը … փոխել է իր կար ծիքը:Եվ հետո մի անգամ, երբ ինձ մոտ հղիության հետ կապված զայրույթի պահ էր (իրականում այս ամենը պարզ բացատ րություն ուներ ՝ հորմոններ), նա ինձ ասաց.
«Ես վստահ չեմ, որ երեխա եմ ուզում: Ինձ ժամանակ է հարկավոր մտածելու համար․․․ »:Եվ նա երբեք չէր նայում ինձանից հատա-կին ՝ անկախ նրանից, թե ինչքան հարցրեցի:Այդ պահին իմ բոլոր երազանքները տապալվեցին: Նա մտածում էր, որ ես աբորտ կլի-նեմ, և ամեն ինչ կլինի ինչպես նախկինում: բայց, ես բախտավոր մարդ եմ, որ այդպիսի հայր ունեմ: Հայրս միշտ իմ կողքին է եղել և ինձ օգնել է ամեն հարցում։ Եվ այսպես, երբ ես խոսեցի հայրիկիս հետ, նա պատասխանեց ինձ.
«Դու ծննդաբերելու ես ինչ էլ որ պատահի»:Եվ այսպես, նա սկսեց ֆինան սապես աջակցել ինձ և երե խային: Եվ հիմա կարող եմ ան-կեղծ ասել, որ նա հիանալի կյանք տվեց ինձ և իմ երեխային: Եվ հիմա նույնիսկ դժվար է պատկերացնել, թե ինչպես ես կապրեի, եթե չլիներ իմ որդին: Նրա շնորհիվ ես ինքս շատ եմ փոխվել:
Եվ իմ նախկին ընկերը այդպես էլ չհասկացավ, որ ինքը ստացել է այն, ինչը շատերը կարող են միայն երազել: Բայց ես շարունակում եմ հավատալ, որ ժամանակի ընթացքում նա կհասկանա դա:
