Երբ ծնողներս ավտովթարից մահացան, ինձ իր տուն տարավ ու իմ խնամակալը դարձավ հորաքույրս․ Այդ օրվանից սկսած ես դար-ձա նրանց տան ծառան․․․Երբ ես 8 տարեկան էի, ծնողներս ավտովթարի ենթարկվեցին և մահացան: Բարեբախտաբար, ես այդ օր տանը մնացի և նրանց հետ մեքենայի մեջ չէի:
Մենք հարուստ չէինք ապրում, բայց աղքատ էլ չէինք, հայրս Ջիպ մեքենա ուներ, քաղա քում 3 սենյ ականոց բնակարան ունեինք մի խոսքով ամեն ինչ բավարար էր:Երբ ծնողներս մահացան, հորաքույրս դարձավ իմ պաշտոնական խնամակալը: Առաջին տարիները հորաքույրս շատ հոգատար և ուծադիր էր, բայց շուտով փոխվեց: Երբ 9 տարեկան էի, վերածվեցի նրանց տան ծառայի:Ես լվանում էի հատակները, գազօջախը, պատուհանները և այդ ամենը ձեռքով, բացառությամբ անկողնային և ձմեռային հագուստի:
Ես ստիպված էի մաքրել և՛ հորաքրոջս և՛ նրա դստեր սենյակները։ Ես սեփական սենյակ չունեի և քնում էի հյուրասենյակում բազմո-ցի վրա, չնայած որ ապրում էինք ծնողներիս բնակարանում: Ես չէի կարող հեռուստա ցույց դիտել, քաղցրավենիք միայն հորաքրոջս դուստրը իրավունք ուներ ուտելու, ես նույնիսկ ստիպված էի դասերս սովորել խոհա նոցի սեղանի վրա:Քիչ-քիչ մեր գույքը սկսեց ան-հետանալ։ Սկզբում անհետացավ հոր վթարված մեքենան, նույնիսկ մորս մորթուց վերարկուն անհետացավ․․․
Այնուհետև մեր ամառանոցը վաճառեցին:Հիմա ես գիտեմ, որ հորաքույրս ուղղակի ապօրինի վաճառում էր ծնողներիս ունեցվածքը, բայց հետո ես պարզապես նկատեցի, որ իմ շուրջը գտնվող առարկաները պարզապես անհե տանում են աչքիս առաջ։ Արդյո ւնքում, մորաքո ւյրս կեղծ փաստա թղթերով վաճառեց մեր բնակ արանը և ինձ ուղարկեց մանկատուն: Այնտեղ ապրելը շատ ավելի լավն էր, քան հորաքրոջս և նրա դստեր հետ, չնայած խնդիրներ ունեի մանկատան երեխաների հետ:
Ինձ տեղափոխեցին սովորական ավագ դպրոց, այնուհետև՝ արհեստա գործական ուսումնարան՝ ապրան քագետի մասնագիտութ-յուն սովորելու:Կրթություն ստանալուց հետո ինձ ծայրամասում փոքրիկ բնակարան հատկացրեցին: Մոտակայքում սուպերմարկետ կար, որտեղ ես գնացի հարցազրույցի: Ընդամենը մեկ հանդիպումը իմ ողջ կյանքը: Սուպերմարկետների ցանցի համասեփականա-տերը ծնողներիս ընկերն էր, նա ինձ ճանաչեց, խոսեց և առաջարկեց գանձապահի պաշտոնը: Նա ասաց, որ ինքը պատրաստվում է ևս մեկ առևտրի կենտրոն բացել և խորհուրդ տվեց աշխատավայրում հմտանալ, իմանալ սուպերմարկետի ամբողջ «ներքին խոհա-նոցը», որպեսզի ինձ փոխ տնօրեն նշանակի:
5 տարի անց, երբ ավարտվեց նոր խանութի կառուցումը, նա ինձ առաջարկեց այդ մասնաճյուղի տնօրենի պաշտոնը: Իմ աշխատա-վարձը զգալիորեն բարձրացավ: Ես կարողացա հիպոթե կային վարկը ստանալ և աշխատա վայրին մոտ բնակարան գնել։ Երբ ես ա-մուր արդեն կայացա, ավարտեցի և 340 հոգանոց աշխատակազմով սուպեր մարկետի փորձառու տնօրեն դարձա, հարա զատներս սկսեցին փորձել ինձ հետ հարաբերություններ հաստատել։ Հանգստյան օր էր առավոտյան, դռան զանգը հնչեց, բացեցի դուռը և տե-սա հորաքրոջս դստերը: Նա ասաց, որ ես որպես քույր պետք է նրան իմ տանը ապրելու հնարավորություն տամ, և միևնույն ժամա-նակ ինձ մոտ բարձր վարձատրվող աշխատանքի ընդունեմ։
Թե ինչպես էր նա իմացել, թե որտեղ եմ ես ապր ում և ինչով եմ զբաղված, չգիտեմ: Ըստ երևո ւյթին, հորաքույրս ինչ-որ մեծ կապեր ունի և կարողացել է պարզել …Ես հրաժարվեցի նրան ընդո ւնել իմ տուն, բայց շուտով հայտնվեց հորա քույրս: Նա սկսեց սպառնալ ինձ դատարանով ՝ ասելով, որ նա մեծ գումարներ է ծախսել ինձ վրա՝ լինելով իմ խնամակալը: Ես նրան ուղարկեցի «գրողի ծոցը»։
Շուտով հորաքրոջս աղջիկը զանգա հարեց և հար ցրեց, թե իր համար որևէ աշխատանք ունե՞մ: Ես նրան առա ջարկեցի աշխատել որպես հավաքարար, բայց նա վիրավորվեց և մերժեց: Արդեն 10 տարի է, ինչ նրանք ամեն ամիս զանգում են ինձ և պարտքով գումար են պահանջում, նրանք խնդրում են ինձ թույլ տալ բնակվել իմ տանը կամ նրանց աշխատանքի տեղավորել․․․
