Երբ հայրս հեռացավ մեզանից, հորա քույրս անգամ մեկ գիշեր մեզ օթևան չտվեց, իսկ հիմա․․․1 ամիս մետ տանը ապրելուց հետո,
հավաք եցի նրանց իրերը և տանից դուրս հանեցի։Ինչու է շատերին թվում, որ եթե մարդ իկ արյու նա կից բարեկ ամներ են, ապա
միմյանց պար տական են ինչ-որ բան։ Դա ինձ շատ է բարկացնում։
Մի օր հայրս անսպա սելի հեռացավ ընտան իքից՝ ինձ ու մորս միայնակ թողնելով, բայց մայրս թևա թափ չեղավ։ Սկզբում դիմեցինք
հորաքրոջս մեզ օթևան տալու համար, սակայն մերժում ստացանք։Մենք վաճառեցինք մեր գյուղի տունը, տեղափոխ-վեցինք քաղաք
և ծայրամասում փոքրիկ բնակարան գնեցինք։
Մենք օր ու գիշեր աշխատում էինք,որ կարողանանք ապրել,ջանքեր չէինք խնայում, որ ունենանք այն ամենը, ինչին հիմա հասել ենք։
Տարիներ անց հենց նույն հորաքույրս եկավ մեր տուն և խնդ րեց մի քանի օր մեր տանը ապրել։Մենք համա ձայն վեցինք, չնայած նը-
րան,որ ժամանակին նա մեզ մերժել էր՝ ասելով,որ իրենք էլ ոչ գումար ունեն, ոչ էլ տանը տեղ։
Բայց աղքատ նա երբեք չի եղել։Մի խոսքով, եկավ հորա քույրս՝ որդու ու դստեր հետ։Նա հենց սկզբից իրեն այնպես դրսևորեց, կար-
ծես մեր տան տիրո ւհին է։ Առանց ամա չելու ապր ում էին մեր հաշվին,տանն էլ իրենց շատ ազատ էին զգում։Երբ լրացավ 1 ամիսը,
նյարդերս տեղի տվեցին։Ես հավաքե-ցի նրանց իրերն ու դրեցի դռան մոտ։
Տուն վերադառնալով՝ նրանք տհաճ անակնկալ ստացան։
