Երեկ իջա շենքի տակի խանութը, որ նիսյա ապրանք վերցնեմ, էն էլ խանութի տերը չտվեց․ Մտա տուն, երեխես նայեց դատարկ ձեռնե րիս ու․․․Դե մոր սիրտ բեր, որ դիմանա։Աշատավարձս ուշացնում են էս ամիս, տանն էլ ուտելիք չկա։ Մտնում եմ տուն երեխեքս նայում եմ աչքերիս մեջ սիրտս ճմլվումա էտ պահին։
Ասեցի գնամ շենքի տակի խանութից պարտքով մի քանի բան վերցնեմ, հետո աշխատավարձին կտամ՛։Գնացի էն հույսով որ չեն մերժի էն էլ վաճառողը ասեց,որ խանութի տերը սրանից հետո արգելել ա պարտքով ապրանք տալ։
Փոշման մնացի, բարձրացա տուն երեխեքս տխուր նայեցին ձեռներիս։Ասեցի մի նեղվեք հեսա մի բան կանի մաման ձեր համար, մեկ էլ փոքր տղես էտ պահին ասեց մամ ոչինչ էս օր բան չենք ուտի, մեկա շատ սոված չենք։
Էտ որ լսեցի սիրտս տեղում ճմլվեց, զանգեցի մորս ասեցի, մամ կարանք գանք ձեր տուն, ասեց եկեք երեխեքս։
Լավ էր էտ օրն էլ մորս տանը կշտացանք, մինչև աշխատավարձս ստացա։ Էն էլ էնքան քիչա, որ հազիվ հերիքումա կոմունալներիս ու երեխեքիս պարապունքի վարձերին։
