Ծնկի իջիր և սրբիր կոշիկներս,-լեյտենանտը ժպիտով հրամայեց նորակոչիկին՝ փորձելով նվաստացնել աղջկան ամբողջ վաշտի առաջ և ցուցադրել իր հեղինակությունը, բայց ոչ ոք չէր կարող կռահել, թե ինչ կանի նա հաջորդիվ․․․
Նոր աղջիկը ծովային հետևակի ստորաբաժանում ժամանեց վաղ առավոտյան, մինչդեռ սառը, մոխրագույն մառախուղը դեռ կախված էր բազայի վրա։ Հսկայական մետաղական անգարները բզզում էին սարքավորումների աղմուկից, զինվորները վազում էին շքերթի հրա պարակով, իսկ օդում խոնավության, մեքենայական յուղի և ճաշարանից եկած թունդ սուրճի հոտ էր գալիս։ Աղջիկը քայլում էր տարած քով՝ ծանր պայուսակով, հանգիստ և վստահ, չնայած տասնյակ աչքեր անմիջապես նրա ուղղությամբ էին շրջվում։
Ոչ ոք գոհ չէր նրա տեսքից։Որոշ ծովային հետևակի հետևակի հետևակի հետևակի նայվածքներ էին փոխանակում և ժպտում, ոմանք դիտավորյալ բարձրաձայն հայտարարեցին, որ աղջիկները տեղ չունեն նման ստորաբաժանումում, իսկ մյուսները նույնիսկ չէին փորձ ում թաքցնել իրենց արհամարհանքը։ Սրանք կոշտ տղամարդիկ էին, սովոր ուժի և կարգապահության, և շատերը երիտասարդ նորակ ոչիկի տեսքը ընկալում էին որպես ծաղրի պատրվակ։ Սա հատկապես դուր չեկավ լեյտենանտ Դանիել Հարփերին։
Բարձրահասակ, ուժեղ տղամարդը՝ կոպիտ դեմքով և սառը հայացքով, արագ հասկացավ, որ մյուս զինվորները ուշադիր հետևում են իր արձագանքին։ Նրա համար կարևոր էր ցույց տալ, թե ով է ղեկավարը։ Արդեն առաջին օրը նա ամեն հնարավորության դեպքում սկսում էր աղջկան խաբել։
«Մի՛ կռացիր»։
«Դու շատ դանդաղ ես քայլում»։
«Համոզվա՞ծ ես, որ սխալ հասցե չես ստացել»։
Նրա ասած յուրաքանչյուր բառ հնչում էր այնպես, կարծես նա դիտավորյալ փորձում էր նրան նվաստացնել մյուսների առջև։ Բայց աղջ իկը հազիվ թե արձագանքեր։ Նա հանգիստ հետևում էր հրամաններին, լուռ մարզվում էր և փորձում էր իրեն առանձնացնել մյուսնե րից։Հենց սա էր, որ ավելի շատ զայրացնում էր լեյտենանտին։Ճաշի ժամին լարվածությունը գրեթե շոշափելի էր դարձել։ Հսկայական ճաշարանը լի էր ձայներով, սկուտեղների աղմուկով և ծիծաղով։ Տասնյակ ծովային հետևակայիններ նստած էին երկար մետաղական սեղանների շուրջ։ Ոմանք բարձրաձայն քննարկում էին մարզումները, ոմանք վիճում էին, իսկ ոմանք պարզապես հետևում էին նորեկ աղջկան։
Աղջիկը նստեց մի կողմ՝ հանգիստ ուտելով իր ճաշը։Այդ պահին Հարփերը մոտեցավ սեղանին։Նա կանգ առավ նրա կողքին, նայեց նր ան և կոպտորեն ասաց.
«Վեր կաց։ Ճաշն ավարտվեց։ Սա իմ տեղն է»։
Մոտակա սեղանների մոտ գտնվող մի քանի մարդիկ անմիջապես լռեցին և գլուխները շրջեցին իրենց ուղղությամբ։Աղջիկը դանդաղո րեն վեր նայեց և հանգիստ պատասխանեց.
«Ես կավարտեմ ուտելը, ապա կկանգնեմ։ Այստեղ ամեն ինչ կիսվում է»։
Մի պահ ճաշարանը լիակատար լռություն տիրեց։Լեյտենանտի դեմքի արտահայտությունը կտրուկ փոխվեց։ Նրա աչքերը մթնեցին զայ րույթից։ Նա հանկարծ բռնեց աղջկա սկուտեղը և ամբողջ ուժով նետեց այն հատակին։
Ափսեները կոտրվեցին բարձր ձայնով։ Սնունդն ու խմիչքը ցրվեցին հատակին՝ ներկելով մոտակայքում նստած զինվորների կոշիկները։
Ծիծաղը արձագանքեց ճաշարանում։ Մեկը նույնիսկ սկսեց ծափահարել։Աղջիկը մի քանի վայրկյան լուռ նայեց սննդի մնացորդներին, ապա հանգիստ վեր կացավ և ծնկի իջավ՝ սկսելով ձեռքերով հավաքել հատակից ամեն ինչ։Հարփերը դանդաղորեն նստեց իր տեղում՝ գոհունակ ժպիտով։ Ապա նա ցուցադրաբար նետեց իր ծանր կոշիկը սեղանին, վերցրեց մի կեղտոտ շոր և նետեց ուղիղ աղջկա դեմք ին։
«Սրբիր իմ կոշիկները։ Իմացիր քո տեղը»։
Ծիծաղը կրկին ալիքեց ճաշասենյակում։ Ոմանք արդեն հանել էին իրենց հեռախոսները՝ սպասելով նվաստացման։Աղջիկը դանդաղ վերցրեց շորիկը հատակից։ Մի քանի վայրկյան նա պարզապես նայում էր լեյտենանտի կոշիկին, ապա հանգիստ շորը մոտեցրեց նրա ոտքին։Հարփերի ժպիտը լայնացավ։
Բայց հաջորդ վայրկյանին տեղի ունեցավ մի բան, որը ոչ ոք չէր սպասում։ 😱 Այս պատմության մնացած մասը կարող եք գտնել առաջ ին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Աղջիկը կտրուկ իջեցրեց նրա ոտքը։ Լեյտենանտը կորցրեց հավասարակշռությունը և ընկավ աթոռից՝ սեղանների միջև ընկած հատակ ին։ Նրա շուրջը ծիծաղը անմիջապես մարեց։Հարփերը փորձեց վեր ցատկել, բայց աղջիկն արդեն ավելի արագ էր շարժվում։Մի կտրուկ շարժումով նա պտտեց նրա ձեռքը մեջքի ետևում և հսկայական տղամարդուն դեմքով գետնին պառկեցրեց։ Ամեն ինչ այնքան արագ տեղի ունեցավ, որ ոչ ոք նույնիսկ ժամանակ չուներ հասկանալու, թե ինչպես։
Սրահում ցնցված ձայն արձագանքեց։ Մի քանի ծովային հետևակայիններ կտրուկ վեր կացան իրենց տեղերից։Լեյտենանտը փորձեց ազատվել, բայց աղջիկը նրան բռնեց այնպես հեշտությամբ, կարծես նա ոչինչ չէր կշռում։
«Թող ինձ գնամ», — զայրացած գոռաց նա։
Բայց աղջիկը հանգիստ մոտեցավ և կամացուկ ասաց.
«Դու սովոր ես նվաստացնել քեզանից թույլ մարդկանց։ Խնդիրն այն է, որ այսօր դու սխալ ես թույլ տվել»։
Նա բաց թողեց նրա ձեռքը և դանդաղորեն ոտքի կանգնեց։Հարփերը ծանր շնչում էր և նայում էր նրան բոլորովին այլ հայացքով։ Սրահ ում մահացու լռություն էր։ Ապա աղջիկը վերջապես հանգիստ խոսեց.
«Մինչև այստեղ տեղափոխվելը, ես մարտական պատրաստության հրահանգիչ էի ռազմածովային ուժերի հատուկ ստորաբաժանու մում։ Եվ ես ձեզ նման երեք տղաների եմ նոկաուտի ենթարկել տաքացման ժամանակ»։
Զինվորներից մեկը նյարդային ծիծաղեց։Մեկը նայեց ներքև։Եվ ինչ-որ մեկը, առաջին անգամ, նորեկին նայեց ոչ թե ծաղրով, այլ հար գանքով։
Աղջիկը հատակից մի շոր վերցրեց, դրեց սեղանին՝ Հարփերի առջև, և հանգիստ ասաց.
«Դու ինքդ կմաքրես քո կոշիկները»։
Դրանից հետո նա շրջվեց և լուռ դուրս եկավ ճաշարանից։Եվ այլևս ոչ ոք չծիծաղեց։
