Հարսիս պահվածքը արդեն անտանելի է դառնում, իսկ որդիս այնպես հանգիստ է իրեն պահում, կարծես ոչինչ չի տեսնում․․․
Հաճախ եմ մտածում, որ որդիս կույր է: Կինը նրա քթի տակ կոլե գայի հետ սիրա խաղ է անում, իսկ նա ոչինչ չի նկատում: Որդիս մինչև ուշ ժամ աշխա տանքի է լինում, բայց ես տանն եմ, տեսնում եմ ամեն ինչ:Բանն այն է, որ արդեն մի ամիս կլինի, որ միևնույն տղամարդը արծաթագույն մեքենայով հարսիս բերում է տուն:Նույնիսկ մի քանի անգամ հետը վիճել եմ դրա պատճառով: Երեկ էլի նույն բանը եղավ, բայց այս անգամ հարսս չէր շտապում իջնել մեքենայից:
Դա ինձ սարսափելի դուր չեկավ: Ես գնացի բակ և հիշեցրի հարսիս, որ ինքը ամուսնացած կին է, ինչու՞ ես և որ-դիս պիտի ամա չենք նրա վարքի համար: Բայց ներողո ւթյուն խնդրելու փոխ արեն՝ նա հարձակվեց ինձ վրա: Ա-սաց, որ դա իմ գործը չէ,նա ուղղակի կոլեգայի հետ աշխատանքային հարցեր էր լուծում:Ավելի ուշ վերադարձավ որդիս, բայց ես նրան ոչինչ չաս ացի, չէի ուզում տ խրեցնել:
Բայց ահա կինը ամեն ինչ այնպես փոփոխ ված պատմեց ամուսնուն, որ որդիս վիճեց ինձ հետ՝ մեղադրելով, որ խեղճին ստիպել եմ արտաս վել:Բոլորս միաս ին ենք ապրում, չեմ ուզում, որ մեր կյանքը վերածվի պատերազմի: Հարևանուհիս խորհուրդ տվեց որդուս պատմել ամեն ինչ, բայց չեմ համարձակվում: Գուցե խոսե՞մ այդ կոլեգայի հետ թե ուղղակի թողնեմ, որ իրենք լուծեն իրենց հարցերը…
