Հորս հուղարկավորության օրը իմ ութ տարեկան քույրը չէր ուզում հեռանալ դագաղի մոտից․․․
Հորս հուղարկավորության օրը իմ ութ տարեկան քույրը չէր ուզում հեռանալ դագաղից։ Նա ուղղակի նստել էր՝ լուռ, անշարժ, ժամերով նայում էր նրան։ Մենք կարծում էինք՝ շոկի մեջ է, մինչև կեսգիշեր, երբ նա հանկարծ ներս մտավ դագաղի մեջ՝ wanting պառկել հոր կողքին։ Մենք բոլորս միանգամից վազեցինք նրան դուրս բերելու, բայց հետո տեղի ունեցավ մի բան… անհավատալի բան, որ ստիպեց բոլորին քարանալ։
Քամիլան՝ ընդամենը ութ տարեկան, կանգնած էր դագաղի մոտ՝ անշարժ։
Նրանք արդեն մի քանի ժամ էին հուղարկավորության արարողության վրա, բայց նա չէր հեռացել մի վայրկյան էլ։
Մայրը մի քանի անգամ փորձել էր նրան շեղել, բայց աղջիկը համառել էր։ Նա պնդում էր, որ ուզում է մնալ հոր կողքին։ Չէր լաց լինում, ուղղակի լուռ նայում էր։
Մարդիկ գալիս էին՝ ցավակցելու։ Ոմանք նրան նայում էին խղճով, բայց նա չէր արձագանքում՝ փոքրիկ ձեռքերը շարունակում էին դիպչել դագաղի եզրին։
Հոր մարմինը՝ Ջուլիանի, հագած էր իր սիրած սպիտակ վերնաշապիկը, ձեռքերը կոկիկ դրված կրծքին։ Նա բлед էր, բայց խաղաղ։
Տատիկի տունը լիքն էր ազգականներով։ Ոմանք շշնջում էին, մյուսները՝ լաց լինում։ Երեխաներն էլ բակում խաղում էին՝ չհասկանալով, ինչ է կատարվում։
Բայց Քամիլան չէր շարժվում։
Սկզբից, երբ եկան, նա չցանկացավ ոչ նստել, ոչ ուտել։ Միայն աթոռ էր խնդրել՝ որ ավելի մոտ լինի հորը ու կարողանա հասնել նրան։
Շատերը մտածեցին՝ հարվածի տակ է, բայց տատը ասաց՝ թողեք, յուրաքանչյուրն իր ձևով է հրաժեշտ տալիս։Մայրը, հոգնած ու լացից այտաբորբ, այլևս չփորձեց համոզել։ Լռեց։Ժամերն անցնում էին, օդը դառնում էր ծանր։Գիշերը արդեն ընկել էր, բայց դագաղը դեռ չէին տարել գերեզման։
Մեծերը սկսեցին անհանգստանալ՝ ոչ թե Ջուլիանի, այլ երեխայի համար։Քամիլան այլևս չէր խոսում։Նա նստած էր նույն աթոռին, ձեռքերը՝ դագաղի վրա, աչքերը՝ հոր վրա։Փորձեցին խոսել նրա հետ, բայց նա չէր պատասխանում։Ոչ մի շարժում, ոչ մի արցունք, ոչ մի բառ։Թվում էր՝ ինչ-որ բանի է սպասում։
Ոչ ոք բարձրաձայն չէր ասում, բայց բոլորը զգում էին՝ նրա այդ անդորրը տարօրինակ էր, կարծես մի բան պիտի պատահեր։Այդ գիշեր ոչ ոք իսկապես չքնեց։Ոմանք դրսում նստած էին՝ շշուկով խոսելով, մյուսները՝ տան ներսում քայլում էին այս ու այն կողմ։ Քամիլան մնում էր նույն տեղում՝ դագաղի մոտ։
Թվում էր՝ հոգնել է, բայց հրաժարվում էր պառկել կամ հեռանալ։Տատը վերջում ծածկեց նրա ուսերը վերմակով։Այլևս ոչ ոք չհամարձ ակվեց միջամտել։Ժամերն անցնում էին։ Ոմանք գնում էին խոհանոց՝ սուրճ լցնելու, մյուսները՝ բակ՝ ծխելու։ Մայրը քնել էր բազկաթո ռում՝ գլուխը հետ գցած, աչքերը փակ։
Այդ պահին Քամիլան բարձրացավ աթոռին, դրեց մեկ ծունկը դագաղի վրա ու դանդաղ ներս սահեց։Նա շարժվում էր զգույշ՝ կարծես վաղուց որոշել էր դա անել։Ոչ ոք չնկատեց, մինչև որ նա արդեն պառկած էր հոր կողքին՝ գրկելով նրան։Երբ մորաքույրը շրջվեց ու տեսավ, բղավեց, և բոլորը վազեցին դեպի դագաղը։Սկզբում մտածեցին՝ նա ուշաթափվել է կամ ընկել, բայց երբ մոտեցան, տեսածը նրանց քարացրեց։
Ջուլիանի ձեռքը դրված էր Քամիլայի մեջքի վրա՝ կարծես նա էր գրկել նրան։Ոմանք քարացան, մյուսները շշնջացին՝ «երևի աղջիկն ինքը դրեց ձեռքը», բայց ձեռքն այնքան բնական էր՝ հանգիստ բարձրացած, ափը՝ փափուկ։Մեկը փորձեց երեխային վերցնել, բայց տատը կանգնեցրեց։
Նա ասաց՝ թող թողնեն, ինչ-որ անսովոր բան է կատարվում։Քամիլան անշարժ էր, բայց ոչ անգիտակից։Նրա շունչը հարթ էր ու խաղ աղ՝ ինչպես երեխայի, ով հանգիստ քնած է հոր գրկում։Ջուլիանի ձեռքը՝ այն նույնը, որով տարիներ շարունակ բռնել էր դստեր ձեռքը զբոսանքների ժամանակ, նորից գրկում էր նրան։
Դա պաշտպանող էր՝ վերջին հրաժեշտ, որին բառերը տեղ չունեին։Մորաքույրը, որ առաջինը բղավել էր, սկսեց լաց լինել՝ ոչ թե վախից, այլ այդ տեսարանի անտանելի քնքշությունից։Մայրը՝ քարացած վախից ու ցավից, նստած էր անշարժ՝ լայն բաց աչքերով։Տունը լցվեց լռությամբ։
Ոչ մի ձայն, ոչ մի հեկեկանք, ոչ մի երեխայի ծիծաղ։Միայն փոքրիկ աղջիկը՝ պառկած իր հոր գրկում։Օդը կարծես խտացել էր, լցված մի զգացմունքով, որը ոչ ոք չէր կարող բացատրել։Տատը, ինչպես միշտ հանգիստ, ծնկի եկավ դագաղի մոտ ու ձեռքով շոյեց Քամիլայի մազ երը։
– Թողեք նրան, – մեղմ ասաց նա՝ դողացող ձայնով։ – Ամեն ինչ լավ է։
Ոչ ոք չհակաճառեց։Պահը թվում էր սուրբ, անբացատրելի։Րոպեները ձգվում էին, կարծես հավերժություն լիներ։Լուսինը փայլում էր պատուհանից, տարածելով գունատ լույս, որ ջնջում էր սահմանը երազի ու իրականության միջև։Հետո Քամիլան խորը շունչ քաշեց։
Հոր ձեռքը սահեց ու ընկավ կրծքին։Քամիլան դանդաղ բացեց աչքերը՝ ինչպես մեկը, ով նոր է արթնացել երկար քնից։Նրա հայացքը հանդիպեց մոր աչքերին, որոնք լի էին վախով ու ցավով։Տատը օգնեց նրան դուրս գալ դագաղից, և նա անմիջապես վազեց դեպի մորը։Նա գրկեց նրան այնքան ամուր, որ մոր մեջքին դող անցավ։
Այդ գրկախառնության մեջ վիշտը դանդաղ տեղ էր տալիս խաղաղությանը։
– Ամեն ինչ լավ է, մամա, – մեղմ շշնջաց Քամիլան։ – Պապան քնած է, բայց ասաց՝ չվախանամ։ Ասաց՝ միշտ ինձ հետ է լինելու։
Եվ վերջապես նա սկսեց լաց լինել։Լաց էր լինում իր ցավի, իր կորստի, իր սիրո համար։Մայրը նրան գրկել էր ու չէր ուզում բաց թողնել։
Այդ պահին բոլորը զգացին՝ օդի ծանրությունն անհետացավ։ Թվում էր՝ ինչ-որ անտես բեռ դուրս եկավ այս տնից։Հրաժեշտը, վերջա պես, կայացավ։
