Մի քանի օր առաջ մետրոյում էի․ Ակամայից լսեցի 2 երիտասարդ տղաների խոսակցությունը․․․Ամաչում եմ, որ ես էլ եմ հայ, նրանք էլ
Երեկ մետրոյում պատա հաբար լսեցի երկու երիտասարդ ների խոսակցություն, երկուսն էլ մոտ 25 տարեկան էին: Շատ մարդ կար
վագոնում, ակամա լսում էի՝ ինչ են խոսում:Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ նրանցից մեկին զանգ եկավ.
-Անի՞ն էր, — հարցրեց մեկը:
-Չէ, էլի նա:
-Մա՞յրդ, — հարցրեց ընկերը:
-Հա, զզվացրել է արդեն: Հոր իցս էլ եմ հոգնել:
-Հանգստացիր, ծնողներդ են, պետք չէ այդպես:
-Զզվացնում են, նրանք ինձ ՊԵՏՔ ՉԵՆ: Այդ կինը պիտի ան պայման իմանա, թե ես ուր եմ գնո ւմ, երբ եմ գալու: Թող ինձ հետ գործ
չունենան: Ինձ ոչ ոք պետք չէ, ինձ հիմա միայն ծառ աներ են պետք, բայց դրանց համար գումար չունեմ, ստիպված ծնողներիս հետ
եմ ապրում, — ծիծաղելով ասաց երիտասարդը:
-Դու հո հիմա՞ր չես, դու լավ մայր ունես,- ընկերն ինձանից շատ էր զարմացած:
-Լա՞վն է, բա ինչի է այդքան գրում և զանգում, ի՞նչ է ուզում ինձանից:
-Դու տխմար ես…
Այդ պահին հասա իմ կայան, դուրս եկա վագ ոնից, չգիտեմ, հետո ինչպես ավարտվեց խոսակցությունը:
Ահա այսպիսի երիտասարդներ են լինում:Ծնողները, բնակ անաբար, նույնպես տարբեր են լինում, բայց այդ տարիքում նստել նրանց
վզին, գումար վերցնել և ծառա համարել, կարծում եմ, անընդունելի է…
