Մորաքույրս երբեք իմ մասին չեն հիշել․ Երբ նրա թոռնուհին ուսա նող դարձավ անծանոթ համա րից զանգ ստացա․ Այժմ նեղացել է
ինձանից, որ․․․Ես ունեմ շատ հարա զատներ, ինչպես մորս, այն պես էլ հորս կողմից: Այժմ կապը շա տերի հետ կորած է ծնողներիս
մահանալուց հետո: Կան այնպիսիք (հեռավոր հարազատներ), որոնց ես պարզապես չեմ ճանաչում և երբեք չեմ տեսել իմ կյանքում:
Կամ ես նրանց տեսել եմ, երբ փոքր էի և, բնականաբար, չեմ հիշում նրանց:Մենք չենք շփ վել, ես նրանց երեխաներին և թոռներին
նույնպես չեմ ճանաչում:
Սրանք այն հարազատներն են, որոնց մասին կխոսենք: Վերջերս լսվեց հեռա խոսի զանգը: Երբ զանգում են անծանոթ համարներից,
ես հազվադեպ եմ պատասխանում զանգերին: Իսկ նրանք համառորեն զանգում են, գրեթե ժամը մեկ և դրա հետ մեկտեղ՝ տարբեր
համարներով: Մտածում եմ՝ ովքեր են այդ համառները: Համառորեն չպատասխանեցի մինչև երեկո:Երեկոյան էլ չդիմացա: Պատաս-
խանեցի և դա մի կնոջ ձայն էր:
«Մարի՛, բարև՛: Մորաքույր Սվետան է: Դու հավանաբար չես հիշում ինձ: Ես երրորդ պորտով քո հայրիկի քույրն եմ: «Բնականաբար,
ես չեմ հիշում: Եվ ոչ թե չեմ հիշում, այլ ավե լին քան վստահ եմ, որ նույ նիսկ չգիտեմ: Իհա՛ր կե, ես բարևեցի նրան և ասացի, որ չեմ
հիշում: Նա ծիծաղեց, հար ցրեց, թե ինչպես է կյանքս, ինչ պես ենք ապրում, ինչպ ես է որդիս (թեև ես դուստր ունեմ), ինչ եմ անում
ընդհանուր առմամբ: Ես պատասխանեցի այդ մորաքույր Սվետային «հերթապահ» արտահայտություններով, որպեսզի զրույցը հնա-
րավորինս արագ ավարտվի,ես իսկապես չէի ցանկանում խոսել օտարականի հետ:Բայց մորաքույր Սվետան զարմացրեց ինձ իր խն-
դրանքով: Ո՛չ, նույնիսկ ոչ թե խնդրանք, այլև առաջարկ: Նա ասաց.
«Մարի՛, ես քեզ մի խնդրանք ունեմ: Իմ թոռնիկն ընդունվել է ուսումնական հաստատություն ձեր քաղաքում: Թող նա որոշ ժամանակ
ապրի ձեր հետ, հանրակացարանի հետ կապված որոշ խնդիրներ կան:Նա պետք է այնտեղ լինի օգոստոսին, այնպես որ թող նա մնա
ձեր հետ: Եվ մենք ձեզ շնորհակալ կլինենք »:Սկզբում ես ապշած էի այս առաջարկից:Հետո ես մտածում եմ, լա՛վ, տղան թող մեզ հետ
մնա:Եվ հետո, դա ինձ ընդհանրապես պե՞տք է: Ես ասացի, ո՛չ, մորա քույր Սվետա, նա չի կա րող ինձ հետ մնալ: Եվ նա ասաց ինձ.
«Դե, ինչո՞ւ ոչ: Դուք ունեք մեծ երեք սենյականոց բնակարան, այնուամենայնիվ, մեկ սենյակ ազատ է»: Ես զարմանում եմ, թե որտե-
ղից նա գիտի բոլոր մանրամասները: Ես ասացի նրան.«Այո՛, մեկ սենյակ ազատ է, բայց ինչ: Ես մենակ չեմ ապրում, այլ դստերս հետ:
Յուրաքանչյուրս ունենք մեր սենյակը:Եվ ազատ սենյակը հյուրասենյակն է:Ինչո՞ւ ես պետք է տղային տեղավորեմ հյուրասենյակում»:
Չգիտես ինչու, մորաքույր Սվետան չէր հանձնվում. «Դե, ձեր դուստրը չի՞ կարող որոշ ժամա նակով տեղա փոխվել Ձեր սենյակ, իսկ
թոռս առայժմ կմնա ձեր դստեր սեն յակում: Ես ասում եմ նրան. «Ոչ, դա չի կա րող լինել: Ինչու պետք է իմ մեծ աղջիկը տեղափոխվի
իմ սենյակ իր իրերով, որպեսզի ազատի իր թոռնիկի համար նախատեսված սենյակը: Եվ ինչու են նրանք դիմել ինձ, այլևս ոչ ոք չու-
նի: Քաղաքում կան շատ հարազատներ »: Մի խոսքով, ես այդպես ասացի այդ մորաքույր Սվետային.«Ոչ ոք ոչ մի տեղ չի տեղափոխ-
վի: Եվ չի ստացվի ինձ մոտ ապրելը: Ձեզ համար ավելի հեշտ է բնակարան կամ սենյակ վարձել թոռնիկի համար:
Եվ մի նեղացեք, ցտեսություն»:Ես ցնցված էի այդպիսի լկտիությունից: Կարելի է ասել ՝ առանց մարդուն ճանաչելու ինչպես կարող է
թոռնիկին ուղարկել ինձ մոտ: Բայց հետո տեղի ունեցավ ամենահետաքրքիր բանը:Բառացիորեն մեկ ժամ անց ինձ զանգահարում է
մեկ այլ հարազատ, որին ես լավ գիտեմ: «Մարի՛, Սվետան հենց նոր զանգեց ինձ և ասաց, որ դու մեր ժում ես նրան: Նա դա Ձեզնից
չէր սպա սում և դժգոհ է ձեր մերժ ումից: Ինչի՞ համար ես ափս ոսում, եթե նրա թոռ նիկը մնա քեզ մոտ: Դա երկար ժամանակով չէ,
մինչև վարձով բնակարանը կգտնվի»:
Ես ասացի. «Ինքներդ պարզեք, թե որտեղ է ապր ելու նրա թոռը: Ինձ չի հետա քրքրում, ճիշտն ասած, թող նեղանա: Հրավիրեք ինք-
ներդ ձեզ մոտ, եթե այդքան բարի եք: Հիմա սենյակ վարձելը խնդիր չէ: Եվ զանգահարել և պարտադրել, որ մեզ հետ ապրի թոռնիկը,
որին ես երբեք չեմ տեսել, չափազանց շատ է: Եվ կարիք չկա իմ առաջ պահանջներ դնել»: Նման բան պատահե՞լ է Ձեզ հետ:
