Սառնասիրտ ու պինդ նյարդերի տեր տղամարդ եմ, բայց այդ դեպքի ժամանակ մի կերպ էի զսպում արցունք-ներս․․․
Ճանապարհին շատ կարևոր զանգ ստացա, չէի կարող խոսել, մոտեցա ճանա պարհի եզրին, որպիսի չկանգնեմ փողոցի մեջտեղում: Մեկ րոպե անց մեքենայիս մի ծերունի մոտ եցավ:Որքան հնա րավոր է թույլ թակեց պատու-հանը:Ես իջեցրեցի ապա կին, պապիկը կամաց հարցրեց.
-Տղաս, տաքսի՞ է:
Ես անջատեցի հեռա խոսը և պատաս խանեցի.
-Ոչ, հայրիկ, տաքսի չէ, քեզ ու՞ր է պետք:
-Ինձ ՀՄԿ-է հարկավոր հասնել, հեռու չէ, մոտ երեք կիլոմետր:
-Նստիր, հայրիկ, հիմա քեզ կտանեմ:
Նա նստեց դիմացի նստարանին: Մենք շարժ վեցինք: Նա ծանր էր շնչում, որովհետև պար զապես շատ ծեր էր, ասում էր, որ ամեն օր երթուղայինով գնում է պոլիկլինիկա: Ամեն օր այդ քան ճանապարհա ծախս է պետք: Իսկ այսօր պոլիկլինիկայում մի քիչ երկար էր մնացել, ուշացել էր երթո ւղայինից, հաջորդը շատ ուշ կգա, իսկ ոտքով հասնել չի կարող:
Ես նստած լսում էի, գլխումս հազար միտք էր պտտվում, բայց ես չգիտեի էլ, թե ինչ ասեմ Համաշխարհային Պա-տերազմի Օրդենով այս ծեր մարդուն:Ես միայն հարցնում էի ճանապարհը, ուրիշ բան չէի խոսում, չէի հնչեցնում նույնիսկ սովորական դարձած «Շնորհակալ եմ հաղթանակի համար» արտահայտությունը, ես ուղղակի լուռ վա-րում էի մեքենան: Նա ապրում էր փողոցի վերջում,իսկ նրա թեք կտուրով փոքրիկ տնակը չէր երևում քոթեջների ետևից:
-Ահա, տղաս, հասանք, հենց այստեղ էլ թեքվիր, — և բացեց պայուսակը, որ դրամապանակը հանի:
-Ես քեզանից գումար չեմ վերցնի, դու քո օրդենով հազար հատ ուղևորո ւթյան դիմաց վճարել ես արդեն:
Ծերուկի աչքերին արցունքներ երևացին, նա իջավ մեք ենայից և ԽՈՆԱՐՀՎԵԼՈՎ ասաց.
-Շնորհակալ եմ, տղաս:
Եվ գնաց դեպի իր հին տնակը՝ ձեռքով սրբելով արցունքները:Իսկ ես՝ ամրակազմ, 47 ամյա տղամարդ, նստած նայում էի նրա հետևից, իսկ արցո ւնքները խեղդում էին կոկորդս: Մտա ծում էի, որ իհարկե հիանալի է, որ եր-կիրը հայտնի է դառնում առաջնություններում և եվրատ եսիլներում, կարևոր են նման հաղթանակները…
Բայց չի կարող առողջ լինել այն երկիրը,որը չի կարո ղանում հոգալ ՏԱՍՆՅԱԿ ՀԱԶԱՐԱՎՈՐ ծերերի մասին, ով-քեր իրենց երիտասարդությունն ու առողջությունն են տվել,պաշտպանելով իրենց Հայրենիքը: Եվ ես հասկանում էի, որ այդ ես պիտի խոնար հվեի նրա առաջ: Ես ամաչում էի մեր Հայրենիքի համար: Շատ ամոթ էր…
Գրեցի ոչ թե նրա համար, որ ինքնա փիար անեմ, ոչ էլ արցո ւնքների համար…Մարդ իկ, այնքան քիչ են մնացել Պատերազմի մասնակիցներից, ուղղակի օգնեք նրանց, ինչով կարող եք, մի քիչ գումարով, պոլիկլինիկայի հեր-թում տեղ զիջելով, մինչև տուն հասցրեք, ճանապարհը անցկացրեք…
