Սկեսուրս ապրում է մեր տանը հերիք չի, ամուսինս էլ կնամոլի մեկն է․ Հայտնվել եմ անելանելի իրավիճակում․․․Չգիտեմ ինչպես վարվեմ
Նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչ ից սկսեմ: Կարող էի հանգ իստ ապրել, սովորել…իսկ հիմա կյանքս կործ անվում է:Թե ինչու ամուսնացա…20 տարեկանում ծանոթացա Արսենի հետ: Այդ պահին նա 24 տարեկան էր: Ես նրան առա-ջին հայացքից սիրահարվեցի:Մենք շատ ժամանակ էին անցկացնում միասին:Կես տարի անց նա ինձ ամուսնու-թյան առաջարկություն արեց:
Ես երջանկո ւթյունից կարծես յոթ երորդ երկնքում սավառնեի: Այնքա ն էի ուզում հար սի շոր հագնել: Բացի այդ վստահ էի,որ սիրելիս երբեք ինձ չի դավաճանի և չի լքի:Ընկերուհիներս ինձ նախանձում էին,որ նման տղամար-դու եմ հանդիպել:
Եվ գեղեցիկ, և հավատարիմ, և ուրախ, չունի վնասակար սովորություններ: Մի խոսքով, անթերի տղամարդ: Ես այնքան էի հպարտանում, որ Արսենն իմ ապա գա ամո ւսինն է:Շքեղ հար աանիք կազմակերպեցինք: Սկսեցինք ապրել սկեսուրիս հետ նրա տանը: Հարսանիքից 3 ամիս անց իմացա, որ հղի եմ:
Երևի պետք է ուրախանալ, բայց չի ստացվում:Կարծես հանած լինեմ վար դագույն ակնոցս: Ես գիտակցում եմ, որ ամուսինս ինձ չի սիրում: Նա ինձ լավ է վեր աբերվում, չի նեղ ացնում, բայց մեր միջև չկա կիրք: Նրա ամբողջ քնքշությունն իմ հանդեպ անհե տացել է, կարծես չի էլ եղել: Նա միշտ զբաղված է իր գոր ծերով, իսկ ես տնային հավելված եմ՝ կերակրելու, լվացք անելու և և մաքրություն անելու համար:
Արսենն ուշ է տուն վեր ադառնում, երբ ցան կանա: Գիշերվա 1-ին, 2-ին, նույնիսկ 4-ին… Վստահ եմ, որ ես նրա կյանքում միակ կինը չեմ:Սկեսրայրս հանգիստ մարդ է, իսկ սկես ուրիս հետ շատ դժվար է: Միշտ ինչ-որ բանից դժգոհ է: Բացի այդ, ես պար տավոր եմ բոլորի հետևից հավաքել, կարծես տան աշխատող լինեմ:
Ես պատրաստ եմ հենց այսօր հեռանալ ընտանիքից, սակայն մի խնդիր կա.որտե՞ղ կապրեմ երեխայի հետ: Մայ-րիկիս սիրտը հի վանդ է, նրան ոչինչ չեմ պատմում խնդիրն երիս մասին: Եթե գնամ նրա տուն, չենք կարողանա ապրել, մորս փոքր աշխատավրձը չի բավականացնի մեզ երեքիս:
21 տարեկան եմ, բայց արդեն զզվել եմ իմ կյանքից…
