Սկեսուրս մտածված քանդում է մեր համերաշխ ընտանիքը․Ամեն օր արտասվում եմ, բայց․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։2 տարի առաջ ամուս-
նացել եմ իմ սիրելի տղամարդու հետ: Արամի հետ ծանոթացել էինք համա լսարանում և սիրահարվել առաջին հայացքից: Հանդիպե-
ցինք 2 տարի և ավարտելուց հետո ամուսնացանք:Սկեսուրս ինձ երբեք չի սիրել, հիմա էլ չի սիրում:
Ինչ էլ անեմ, նրա սրտով չէ: Լավ չեմ արդուկում, տունը կեղտոտ է, փոշոտ է, ընթրիքը համեղ չէ: Իսկ կարևորն այն է, որ ես ԱՐԺԱՆԻ
ՉԵՄ ՆՐԱ ՈՐԴՈՒՆ:Երբ հղիացա, կարծում էի, որ ամեն ինչ կփո խվի: Փոխվեց, բայց շատ կարճ ժաման ակով:Որդուս ծնելուց հետո
ամեն ինչ դարձավ նույնը:
Բայց եթե այն ժամանակ սկեսուրս դժգոհ էր միայն իմ արածներից,հիմա այդ ամենին ավել ացան նաև արտա քինիս վերաբերյալ դժ-
գո-հությունները: Բնական է, որ քաշս ավելացել է հղիության ժամանակ, սակայն սկեսուրս ամեն հարմար առիթին ինձ հիշեցնում է
դրա մասին:
-Այսպես գեղջուկի նման ես…ամոթ է, կարգի բեր քեզ…- սա եմ լսում ամեն օր:
Ամուս նուս բոլորովին չի հուզում իմ քաշը, նույ նիսկ ասում է, որ իրեն այս պես ավելի շատ եմ դուրս գալիս: Իսկ երբ նրան ուզում եմ
գանգատվել, պատմել, թե ինչպես է ինձ վիրավորում իր մայրը, չի ուզում հավաալ:Այդ խորամանկ կինը ցույց է տալիս իրական դեմքը
միայն այն ժամանակ, երբ տանը երկուսով ենք:Ցավալի է, շատ ցավալի…
Հիմա պիտի ուրախա նայի, վայելեի փոքրի կիս ներկայությունն իմ կյանքում, բայց դրա փոխարեն ամեն օր արտասվում եմ…հոգիս
շատ է ցավում, չեմ կարողանում տեղս գտնել:
