Սկսեուրիս ծննդյան օրն էր, երբ․․․Այդ օրը իմ համար ճակատագրական եղավ, 28 տարվա ընտանիքս փլուզվեցԱյդ օրը մենք նշեցինք սկեսու-րիս ծննդյան օրը: Ոչինչ կարծես թե չէր հանգեցնում դժվարությունների: Մենք նստած էինք ուրախ տոնական սեղանի շուրջ: Նրանք կատակում էին և ծիծաղում: Ամեն ինչ այնքան լավն էր: Հետո եկավ հրաժեշտի պահը, և ես աղջկաս հետ որոշեցինք ճանա-պարհել սկեսրոջս, իսկ ամուսինս բավականաչափ գինովցած էր։
Երբ մենք վերադարձանք, նա քնած էր համագարգչի դիմաց։Աղջիկս գնաց իր սենյակ, և ես որոշեցի սուրճ պատրաստել և երբ փոր-ձեցի համակարգիչն անջատել, տեսա, ամուսնուս էջը սոցիալ ական ցան ցերից մեկում: Մինչև այս պահը ես չգի տեի դրա գոյության մասին: Տհաճ զգացողություն առաջացավ ինձ մոտ և ես հասկացա, որ գլուխս պտտվում է: Բայց աչքերիս ու մտքիս սառել էր ամուս-նուս չուղարկված հաղորդագրությունը տեսնելիս՝.
«Ես սիրում եմ քեզ»:
Նա պատրաստվում էր հաղորդագրությունն ուղարկել իր գործընկերուհուն: Ես քար ացա: Ոտք երս չէի զգում: Ձեռքերս դողում էին: Արցունքներս հոսում էին գետի պես: 28 տարիներն անցան աչքերիս առաջ: Եվ ուրախություն և վիշտ: Դժբախտություն և հաջողութ-յուն, ամեն ինչ անցավ, և ես մնացի միայնակ կոտրված սրտով: Խաբված: Ավերված:Ես չէի հիշում, թե ինչպես հասա դստերս սենյակ: Ես միայն հիշում եմ, որ աղջիկս իրեն չկորցրեց ինձ պես:
Ինձ հետ միասին վերցրեց նոութբուքը, լուսանկարեց նամակագրությունը և ամուսնուս նամակն ու ուղարկեց հասցեատիրոջը, որից հետո աղջիկս իր էջից գրեց․ <<մենք պատրաստ ենք հայրիկիս տալ քեզ, կարող ես գալ և տանել նրան>>:Աղջիկս ինձ հանգստացնող տվեց և ուղեկցեց ինձ դեպի սենյակ: Ամուսինս այդպես էլ նստած քնեց: Լուսաբացին, գործընկերուհին զանգահարեց նրան:
Խոսակցությունը տևեց ընդամենը մի քանի վայրկյան: Նա պար զապես բարձ րացավ իմ սենյակ, ներս մտավ, անքաղ աքավարորեն վերցրեց իր բաճկոնը և հեռացավ: Ես նրան նայելու ուժ չունեի: Մնացել էին ոչ խոսքեր, ոչ էլ զգացմունքներ:Հասկանում եք, ոչինչ չի մնացել: 28 տարիները պարզապես մնացին անցյալում: Եվ հիմա ես մնացել եմ միայնակ: Ոչ, ես միայնակ չեմ: Ես ունեմ դուստր և այն ուժը, որով ես ստիպված կլինեմ առաջ գնալ:
