Վերջերս պատահական լսեցի,թե ինչպես է հարսս որդուս բողոքում,թե հոգնել է իմ առաջ հաց դնել-վերցնելուց․․․Ինձ ավելի շատ ցա-
վեցրեց որդուս պատասխանը։Լեսյա Վլադիմիրովնան վաղուց էր պատրաստվում այցելել թոռներին մայրաքաղաքում։ Օրերն արագ
անցնում էին, բայց նա չէր կարողանում որոշում կայացնել։ Ճանապարհը մոտ չէր. Եվ նա առանձնապես չէր սիրում քաղաքը: Աղմու-
կից կնոջ մոտ անմիջապես գլխապտույտ էր սկսվում։ Թոշակից մի քիչ գումար էր առանձնացրել, գնացք նստեց ու շուտով մայրաքա-
ղաքում էի։ Կանգնած հարթակում սպասում է երեխաներին: Որդին եկավ կնոջ հետ: Հաճելի հանդիպում էր, մոր համար չկա ավելի
սպասված ու հաճելի պահ, քան որդու հետ հանդիպումը: Նստեցին մեքենան, մոտեցան բազմահարկ մի շենքի.
-Ահա այս շենքում եմ ապրում, յոթերորդ հարկում, — Նիկոլայը ցույց տվեց շքեղ ծաղիկներով պատշգամբը: Բնակարանի դռան մոտ
նրան դիմավորեցին երկու թոռները՝ եղբայր և քույր։ Տատիկը նրանց խնձոր էր բերել իր սեփական այգուց: Երեխաները վերցրեցին
նվերն ու գնացին իրենց սենյակ։
Սեղանին համեղ ընթրիք էր սպասում։ Լեսյա Վլադիմիրովնային պատվավոր տեղում նստեցրին։Իսկ հետո նրան սպասվում էր ծովա-
յին աղով լոգանք։Ճանապարհին հոգնած մարմնի համար դա իսկական շքեղություն էր։Նա ուրախ էր որդու համար, որ նրան հաջող-
վեց կյանքում այդքան լավ տեղավորվել։ Որդին ցույց տվեց բնակարանը.
-Ահա մանկասենյակը։ Ամեն ինչ հարմարեցված է մանկական խաղերի ու աշխատանքների համար։ Նրանք սիրում են նկարել և քան-
դակել պլաստիլինե ֆիգուրներ։ Ահա մեր ննջա սենյակը, և որդին բաց եց սենյակի դուռը, որտեղ ամեն ինչ սպիտակ գույնի մեջ էր:
-Իսկ սա հյուրասենյակն է՝ գեղեցիկ և ընդարձակ սենյակ։ Եվ ևս մեկ՝ իմ աշխատասենյակը,- պարծենում էր որդին։
Իհարկե, մոր սիր տը ցնծում էր որդու համար։ Հաջորդ օրը կինը դուրս եկավ փողոց։ Ամենուր ասֆալտապատ արահետներ են ու ծա
ղկանոցներ։Եվ մարդիկ զբոսնում էին իրենց չորքոտանի կենդանիների հետ:Լեսյա Վլադիմիրովնան սովոր չէ նման կյանքին։Նրա հա-
մար ամեն ինչ այնքան տարօրինակ էր և անսովոր: Վերադարձավ տուն։ Արդեն բավականին ուշ երեկո էր։ Երեխաներին պառկեցրել
են քնելու։ Որդին ասաց, որ գնա իր սենյակում հանգստանալու, քանի որ ինքն ու կինը մինչև գիշեր պիտի աշխատեն: Կինը դեռ չէր
ուզում քնել։ Նա հանգիստ նստեց բազմոցին և մտածեց. Որոշ ժամանակ անց լսեց հարսի խոսակցությունը որդու հետ, ով հարցրեց,
թե մայրը դեռ որքա՞ն է մնալու, քանի որ հոգնել է ճաշ պատրաստելուց։ Որդին պատասխանեց.
-Դիմացիր, մի քանի օր, ու նա կգնա: Նա լսեց ամեն ինչ, և նրա աչքերից արցունքներ հոսեցին։
Ողջ գիշեր չկարող ացավ աչք փակել:Հետո վեր կաց ավ,համբուրեց թոռնե րին ու դուրս եկավ բնա կարանի դռնից։Անծանոթ մարդ-
կանց օգնությամբ հասավ կայա րան ու այնտեղ սպասեց գնացքին։ Մինչ այդ հարև անների համար նվերներ գնեց, թե չէ կհարցնեն,
թե ինչպես է որդին ապրում այնտեղ՝ մայրաքաղաքում։ Նա անհանգստանում էր, որ հանկարծ չմա հանա գնացքում, քանի որ ճնշում
էր զգում կր ծքի մեջ։ Այսպիսով, հասավ գյուղ: Ճաշից հետո նրան այցել եցին հարեւանները, ովքեր, ինչպես կաչա ղակները, սիրում
էին ամեն ինչ իմանալ ու զրուցել։ Լեսյա Վլադիմիրովնան հանեց նրանց համար նախապես գնված նվերները և պարծեցավ, որ որդի
ու հարսը շատ ուրախ էին և խնդրում էին ևս մի քանի օր մնալ։
«Այո, հյուր գնալը լավ է, բայց տանը ավելի լավ է»,- կատակեց կինը։
