Ամեն գիշեր ամուսինս քնում էր մեր դստեր սենյակում. Սկզբում ես դրան ուշադրություն չէի դարձնում, բայց հետո․․․Մի օր որոշեցի տեսախցիկ դնել նրա սենյակում․․․Երբ դիտեցի կադրերը, սարսափից քիչ էր մնում ուշաթափվեցի։ Ես միշտ ինձ լավ մայր եմ համա րել։ Առաջին ամուսնալուծությունից հետո ինքս ինձ խոստացել եմ, որ այլևս երբեք ոչ մեկին թույլ չեմ տա վնասել իմ դստերը։
Ես ապրում էի միայն նրա համար՝ փորձելով վերահսկել ամեն ինչ, ինչը կարող էր նույնիսկ փոքր-ինչ ազդել նրա վրա։ Երեք տարի անց մեր կյանք մտավ Մաքսը։ Նա հանգիստ էր, հոգատար, տասնհինգ տարով մեծ ինձանից։ Նա Էմմային այնքան ջերմորեն և ուշա դիր էր վերաբերվում, կարծես նա իրենը լիներ։ Երկար ժամանակ անց առաջին անգամ մտածեցի, որ գուցե իսկական տունը այսպի սին է՝ հանգիստ և անվտանգ։
Էմման անցյալ գարնանը յոթ տարեկան դարձավ։ Մանկուց ի վեր նա դժվարանում էր քնել։ Նա հաճախ արթնանում էր գիշերը գոռա լով, դողալով, իսկ երբեմն՝ լուսնոտ քայլելով։ Երբեմն նա պարզապես նստում էր անկողնում և նայում միջանցքին, կարծես այնտեղ ինչ-որ մեկին տեսներ։ Ես ամեն ինչ վերագրում էի անցյալին և վստահ էի, որ սերը ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ կշտկի։
Բայց ավելի հեշտ չդարձավ։Մի քանի ամիս անց սկսեցի նկատել ինչ-որ տարօրինակ բան։ Գրեթե ամեն գիշեր՝ կեսգիշերին մոտ, Մա քսը վեր էր կենում մեր մահճակալից։ Նա շշնջում էր նույն բանը. մեջքը ցավում էր, բազմոցն ավելի հարմարավետ կլիներ։ Ես հավատ ում էի նրան… մինչև այն գիշերը, երբ արթնացա և նրան ոչ մի տեղ չգտա։
Բազմոցը դատարկ էր։ Խոհանոցը մութ էր։ Տունը չափազանց լուռ էր։Եվ հետո ես նկատեցի լույսի մի շող Էմմայի դռան տակ։ Ես նայ եցի ներս։ Մաքսը պառկած էր նրա կողքին, ձեռքը նրա ուսերին, կարծես երկար ժամանակ այնտեղ լիներ։
«Մաքս՞», — մեղմ կանչեցի ես։
Նա դողաց և բացեց աչքերը։
«Նա ևս մեկ մղձավանջ տեսավ։ Ես ուղղակի ուզում էի նրա հետ լինել», — հանգիստ ասաց նա։
Ամեն ինչ ճիշտ էր հնչում բառերով։ Ինչպես հոգատարությունը։ Ինչպես լավ մարդու գործողությունները։ Բայց ներսումս մի հանգույց զգացի ստամոքսիս մեջ, կարծես ինչ-որ բան գոռում էր. «Սա սխալ է»։Հաջորդ օրը, առանց որևէ մեկին ոչինչ բացատրելու, ես գնեցի մի փոքրիկ թաքնված տեսախցիկ և տեղադրեցի այն Էմմայի սենյակում՝ բարձր տեղում, որտեղ ոչ ոք չէր նայի։
Մի քանի օր անց ես միացրի ձայնագրությունը։ Եվ սարսափից քարացա։ Տեսանյութում Էմման կտրուկ նստեց մահճակալին։ Նրա աչ քերը լայն բացված էին, բայց հայացքը դատարկ էր, կարծես նա նայում էր ոչ թե պատերին, այլ դրանց միջով ինչ-որ տեղ։ Նրա շուրթ երը շարժվում էին՝ ինչ-որ բան շշնջալով խավարի մեջ։
Մաքսը թեքվեց նրա կողմը և հանգիստ պատասխանեց՝ հազիվ շարժելով շուրթերը։ Արտաքինից թվում էր, թե նրանք խոսում են երր որդ, անտեսանելի մարդու հետ։Ես ցուրտ զգացի։ Ես ամբողջ գիշեր արթուն պառկեցի՝ անընդհատ վերարտադրելով ձայնագրությ ունը։ Առավոտյան ես խոսեցի Մաքսի հետ։
Եվ ես լսեցի ճշմարտությունը, որը ինձ ոչ թե ավելի լավ զգացրեց, այլ միայն ավելի վատ զգաց։ Պարզվեց, որ Էմման մի քանի գիշեր անընդմեջ արթնանում էր ծանր մղձավանջներից՝ լաց լինելով և չկարողանալով քնել։ Մաքսը պարզապես արթնանում էր նրա հետ, որպեսզի նա մենակ չմնա և չվախենա։
Ես նրան ասացի, որ սա չի կարող շարունակվել։ Նույնիսկ եթե մտադրությունները բարի էին, այս մոտեցումը սխալ էր։ Մենք պետք է այլ ճանապարհ գտնեինք։Հաջորդ օրը ես Էմմայի համար նշանակեցի հանդիպում մանկական հոգեբանի մոտ։ Ես վճռականորեն տր ամադրված էի պարզել, թե ինչ է կատարվում իմ դստեր հետ և որտեղից են գալիս նրա գիշերային սարսափները։
