Ամուսնալուծվելուց հետո կնոջս թողեցի առանց կոպեկի, բայց․․․3 տարի անց, երբ նորից հանդիպեցի նրան, չէի ուզում հավատալ աչքե րիս։ Անտոնը միշտ իրեն իր կյանքի տերը էր համարում։ Դեռ համալսարանում նա այնքան հմտորեն էր դասավորում իր գործերը, որ համակուրսեցիները զարմանում էին։ Մինչ մյուսները ժամերով նստած էին դասագրքերի վրա, Անտոնը արդեն բիզնեսով էր զբաղվում։ Երբեմն մեքենաներ էր վաճառում, երբեմն՝ պատվերով համակարգիչներ հավաքում։ Այդ ժամանակ էլ ծանոթացավ Ալբինայի հետ։ Նա համեստ էր, գերազանցիկ, սովորում էր Օտար լեզուների ինստիտուտում։ Բոլորովին նման չէր Անտոնի աշխույժ ընկերուհիներին։ Բայց ինչ-որ բան նրա մեջ գրավեց Անտոնի ուշադրությունը։
Անտոնը շատ գեղեցիկ էր սիրահետում նրան։ Ալբինան հալվում էր հանրաճանաչ տղայի ուշադրությունից։ Շուտով սկսեցին հանդիպել։
— Դու այնքան գեղեցիկ ես,— ասում էր Անտոնը։ — Ի՞նչ ես անում այդ կրթությունը։ Ամուսնացիր ինձ հետ։ Ես քեզ կապահովեմ։
Ալբինան ամաչկոտ ժպտաց։
— Ես ուզում եմ թարգմանիչ աշխատել։ Շփվել աշխարհի տարբեր մարդկանց հետ։
Անտոնը ձեռքով արեց։
— Լավ, կխոսես իմ մի քանի գործարար գործընկերների հետ։
Վերջիվերջո նա կարողացավ համոզել Ալբինային։ Նրանք ամուսնացան։ Փողը բավական էր։ Շուտով ծնվեց նրանց առաջին երեխան՝ Դիմկան։ Ալբինան ամբողջությամբ նվիրվեց մայրությանը։ Մի քանի տարի անց ծնվեց դուստրը՝ Լենոչկան։ Երկու երեխայի խնամքը խլ ում էր նրա ամբողջ ժամանակն ու ուժը։ Ալբինան ուզում էր դայակ վերցնել, գոնե մի փոքր աշխատելու համար։ Փող ունեին։ Բայց Ան տոնը դեմ էր։ Մայրը պետք է երեխաների հետ լինի։
Ալբինան պտտվում էր ինչպես սկյուռը անիվի մեջ։ Բայց իրենք ու երեխաները շքեղ կյանքով չէին ապրում։
Անտոնը ասում էր, որ ամեն ինչ ներդնում է բիզնեսի զարգացման մեջ։ Բայց ինքն իրեն մեծ հեռուստացույց էր գնում։ Կամ մեքենա։Կամ ընկերների հետ ինչ-որ տեղ էր գնում։ Իսկ երբ Ալբինան վարսահարդարիչ խնդրեց, ամուսինը ասաց, որ հինը լիովին նորմալ է։
Տարիներն անցնում էին։ Երեխաները մեծացան, գնացին դպրոց։ Ալբինան սկսեց իրեն միայնակ զգալ։ Ամուսնուն գրեթե չէր տեսնում։ Իսկ երբ տանը էր լինում, մշտապես հեռախոսով էր խոսում։ Եթե Ալբինան առաջարկում էր միասին ինչ-որ տեղ գնալ, Անտոնը պատաս խանում էր, որ զբաղված է։ Բայց ընկերների համար միշտ ժամանակ ուներ։ Սակայն Ալբինան երբեք չէր մտածի, որ այսքան հեռու կհա սնի։ Ինչպե՞ս կարող էր ամուսինը պարզապես գալ ու ասել.
— Ավելի լավ է բաժանվենք,— ասաց Անտոնը։ — Ես արդեն հոգնել եմ այս ընտանեկան խաղից։ Իմ կյանքն ունեմ, ինձ ազատություն է պետք։
— Ինչպե՞ս բաժանվենք,— շփոթվեց Ալբինան։ — Իսկ երեխանե՞րը։ Իսկ ե՞ս։
— Դե, ինչ-որ բան կմտածես,— ուսերը թոթվեց Անտոնը։ — Մայր ես, մի կերպ գլուխ կհանես։
Եվ այդպես Ալբինան մի ակնթարթում մնաց մենակ՝ երկու երեխաների հետ ու առանց ապրուստի միջոցների։ Անտոնը նույն երեկոյան դուրս եկավ տնից՝ վերցնելով իր բոլոր իրերը։ Գոնե խղճի մնացորդ ուներ՝ բնակարանը թողեց նրան։
Սկզբում Ալբինան չէր հավատում, որ ապահով կյանքը մեկ օրում փլուզվել է։ Նա վազում էր քաղաքով մեկ՝ աշխատանք փնտրելով։ Եր եխաներին ստիպված թողնում էր հարևանի մոտ։ Բարեբախտաբար, Կատյան դեմ չէր․ նա էլ երեխա ուներ։
Բայց ուր էլ դիմեր, նրան չէին ընդունում։ Իր մասնագիտությամբ աշխատելու փորձերը ձախողվում էին՝ փորձի բացակայության պատճ առով։ Դժվարությամբ կարողացավ մաքրման աշխատանք գտնել առևտրի կենտրոնում։
Դա այն աշխատանքը չէր, որի մասին Ալբինան երազել էր։ Բայց փողը աղետալիորեն չէր բավականացնում։ Գիշերային հերթափոխով էր աշխատում։ Երեխաները հաճախ մնում էին մենակ՝ երբեմն հարևանների, երբեմն ընկերների, երբեմն տատիկի հետ։ Ալբինան կտ որ-կտոր էր լինում աշխատանքի ու տան միջև, իսկ երեկոյան ուղղակի փլվում էր հոգնածությունից։
— Մա՛մ, ինչո՞ւ ես միշտ աշխատանքի,— հարցրեց փոքրիկ Լենան։ — Ես քեզ շատ եմ կարոտում։
— Ներիր, սիրելիս,— հառաչեց Ալբինան։ — Պետք է աշխատենք, որ ուտելիք ու հագուստ ունենանք։
— Իսկ պա՞պան։ Նա շատ է վաստակում։ Ինչո՞ւ մեզ չի օգնում։
Ալբինան չգիտեր ինչ պատասխանել։ Անտոնը կարծես անհետացել էր նրանց կյանքից։ Ալիմենտները հազվադեպ ու շատ քիչ էր վճար ում։ Հեռախոսներին չէր պատասխանում։
Ալբինան հազիվ էր պահվում մակերեսին, երբ եկավ նոր հարվածը։ Մայրը զանգեց ու ասաց, որ պապիկը… Ալբինան չէր կարող հավատ ալ։ Ցավը պատեց նրան, բայց նա իրեն հավաքեց։ Պետք է ուժ լիներ մոր համար։
Սակայն Ալբինան չէր սպասում այն ամենին, ինչ ասաց նոտարը։ Պարզվեց, որ պապիկը կտակ է թողել։ Ալբինան զարմացավ․ չէ՞ որ նա ընդամենը մի հին տուն ուներ գյուղում։ Բայց նոտարը պնդեց հանդիպումը։
Ալբինան դժվարությամբ արձակուրդ վերցրեց ու գնաց գրասենյակ։ Այնտեղ նրան անակնկալ էր սպասում։ Պարզվեց, որ պապիկը ողջ կյանքում լուռ բաժնետոմսեր էր գնում տարբեր ընկերություններում։ Եվ ամբողջ ժառանգությունը թողել էր սիրելի թոռնուհուն։
Ալբինան չէր հավատում իր ականջներին։ Գումարը թվում էր անիրական։ Այն բավական կլիներ մի քանի տարի ապահով ապրելու համ ար։ Նա հիշեց, թե ինչպես էր պապիկը միշտ ասում․ «Մեկ կոպեկը խնայիր, թոռնիկս։ Մի օր կօգնի»։ Հիմա այդ խոսքերը նոր իմաստ ստացան։Ալբինան թողեց հյուծիչ աշխատանքը, ավելի շատ ժամանակ անցկացրեց երեխաների հետ։ Դիմկան ու Լենոչկան երջանիկ էին։
Նա որոշեց խելամիտ օգտագործել գումարը։ Գրանցվեց վերապատրաստման դասընթացների, որ վերադառնա մասնագիտությանը։ Փո ղի մի մասը ներդրեց փոքր բիզնեսում։ Բացեց սրճարան իրենց թաղամասում։ Գործերը լավ ընթացք ստացան։ Սրճարանը արագ հայտ նի դարձավ։ Ալբինան անձնակազմ վարձեց, բայց հաճախ ինքն էլ կանգնում էր բարիս մոտ։
Օրերն անցնում էին, սրճարանը ծաղկում էր, մշտական հաճախորդների թիվն աճում։ Ալբինան զգաց, որ վերջապես կանգնել է ոտքերի վրա։ Մի օր նա փոխարինեց հիվանդ մատուցողուհուն։ Երբեմն սիրում էր դահլիճում աշխատել՝ մարդկանց հետ շփվելու համար։
Մուտքի զանգակը հնչեց։ Ալբինան ավտոմատ շրջվեց՝ ողջունելու հյուրերին, ու քարացավ։ Դռան մոտ կանգնած էր Անտոնը։ Նրա կողք ին՝ երիտասարդ, գեղեցիկ շիկահեր աղջիկ։ Ալբինայի սիրտը արագ զարկեց։ Երեք տարուց ավել էր՝ նախկին ամուսնուն չէր տեսել։ Իսկ հիմա նա իր սրճարանում էր՝ նոր սիրեցյալի հետ։
Ինքը իրեն հավաքելով՝ Ալբինան մոտեցավ նրանց ընտրած սեղանին։
— Բարի օր։ Ի՞նչ կպատվիրեք,— հարցրեց նա։
Անտոնը բարձրացրեց աչքերը մենյուից ու զարմանքով նայեց նախկին կնոջը։
— Ալբինա՞։ Այստեղ մատուցողո՞ւհի ես աշխատում,— նրա ձայնում թաքնված չարախնդություն կար։
— Այո, այստեղ եմ աշխատում,— հանգիստ պատասխանեց նա։ — Իսկ ինչ եք պատվիրելու։
— Երկու կապուչինո ու կրուասաններ,— անփույթ ասաց Անտոնը։ — Դե ինչ, հասել ես դրան։ Իսկ ես մտածում էի՝ դեռ մաքրուհի ես աշխատում։ Թեև սա առաջխաղացում է, չէ՞,— լայն ժպտաց։
Շիկահերը ծիծաղեց՝ ակնհայտորեն հաճույք ստանալով։ Ալբինան լռեց։ Դա իր մակարդակից ցածր էր։
— Ձեր պատվերը մի քանի րոպեից պատրաստ կլինի,— ասաց նա ու գնաց դեպի բարիսը։
Պատվերը պատրաստելիս կողքի աչքով նայում էր Անտոնին։ Նա ու իր ուղեկիցը ծիծաղում էին։ Սկզբում Ալբինան անհարմար զգաց, բայց հետո հոգին թեթևացավ։ Որքա՜ն խղճուկ էր Անտոնը։ Եվ ինչո՞ւ ինքը դա ավելի վաղ չէր նկատել։
Երբ Ալբինան բերեց պատվերը, Անտոնը կրկին չդիմացավ։
— Լավ ես անում։ Միգուցե սա քո կոչումն է՝ սուրճ մատուցելը։
Ալբինան չպատասխանեց։ Այդ պահին կրկին զանգակը հնչեց։ Սրճարան մտան երկու տղամարդ՝ թանկարժեք կոստյումներով։
— Ալբինա՛, ինչպե՞ս ես,— ուրախ ողջունեց նրանցից մեկը։ — Կարո՞ղ ենք քննարկել մեր առաջարկը։ Ազա՞տ ես։
Ալբինան ժպտաց։
— Ինչպես տեսնում եք, մի քիչ էլ այստեղ եմ աշխատում։
Երկրորդ տղամարդը ծիծաղեց։
— Դու միշտ նույնն ես։ Մյուսները նստում են գրասենյակներում, իսկ դու մարդկանց մեջ ես։
Ալբինան նայեց քարացած Անտոնին։
— Բարի ախորժակ։
Անտոնը նստել էր բերանը բաց։
— Այսինքն… դու տե՞րն ես,— վերջապես քաշեց խոսքը։
Ալբինան ժպտաց։
— Այո, սա իմ սրճարանն է։ Ներեցեք, կարևոր հանդիպում ունեմ։ Եթե ինչ-որ բան լինի, դիմեք մատուցողուհի Լենային՝ սևահեր աղջկ ան։
Եվ Ալբինան մտավ գրասենյակ։ Նա զգում էր նախկին ամուսնու զարմացած հայացքը իր մեջքին։ Հոգում թեթևություն զգաց։ Վերջապ ես պարզ էր՝ նա ազատվել է անցյալից։
Երբ դուրս եկավ, Անտոնն ու նրա ուղեկիցը արդեն չկային։ Ալբինան մոտեցավ սեղանին՝ սպասքը հավաքելու։ Սրբիչի վրա արագ գրած հեռախոսահամար կար։ Նա ժպտաց ու նետեց այն աղբամանը։Այժմ հին կյանքը անցյալում է։ Առջևում նոր կյանք է։Եվ շատ ավելի լավը, քան առաջ։
