Ամուսնուս քաղցկեղի պատճառով ընդամենը մի քանի շաբաթվա կյանք էին տվել։ Ես նստած էի հիվանդանոցի բակում՝ ամբողջովին կո տրված, երբ ինձ մոտեցավ մի անծանոթ մարդ․․․Դիանան նստած էր իր ամուսնու՝ Էրիկի մահճակալի կողքին՝ պատրաստվելով հրաժեշ տին։ Բժիշկները ասել էին, որ քաղցկեղի չորրորդ փուլ ունի և ընդամենը մի քանի շաբաթ է մնացել ապրելու։ Այդ լուրը նրա վրա ծանր բեռի պես էր ընկել։ Նրա մտքում հերթով հայտնվում էին իրենց համատեղ 15 տարիների հիշողությունները՝ երջանիկ պահեր, միասին ապրած օրեր ու երազանքներ, որոնք հիմա փշրվել էին։
Մի երեկո, երբ Դիանան նստած էր հիվանդանոցի դրսում՝ խոր վշտի մեջ, նրան մոտեցավ մի բուժքույր։ Անծանոթ կինը կամաց շշնջաց մի բան, որը ցնցեց Դիանային․
— Թաքնված տեսախցիկ դիր նրա սենյակում։ Նա չի մահանում։
Սկզբում Դիանան բարկացավ ու մերժեց այդ միտքը։ Բայց որքան այդ խոսքերը ավելի երկար հնչում էին նրա գլխում, այնքան կասկածն աճում էր։ Իսկ եթե՞ դա հնարավոր է։ Հաջորդ օրը նա գնեց փոքրիկ տեսախցիկ։ Նրա ձեռքերը դողում էին, երբ գաղտնի տեղադրեց այն Էրիկի սենյակում։
Այդ երեկո Դիանան տանը նայեց տեսագրությունը։ Ժամերով ոչինչ տարօրինակ չկար՝ Էրիկը պառկած էր, բուժքույրերը խնամում էին նրան։ Մինչև երեկոյան ժամը իննը։
Էրիկի սենյակ մտավ մի կին։ Նա ինքնավստահ էր, կոկիկ ու չափազանց մտերիմ Դիանայի ամուսնու հետ։ Դիանայի սարսափին՝ Էրիկը նստեց, առանց որևէ հիվանդության նշանի։ Նա գրկեց կնոջը, համբուրեց նրան, հետո նրանք մտերմիկ զրույց ունեցան։ Կինը նրան տվեց որոշ փաստաթղթեր, որոնք Էրիկը թաքցրեց ներքնակի տակ։
Հաջորդ օրը Դիանան վերադարձավ Էրիկի սենյակ՝ ձևացնելով, թե ոչինչ չգիտի։ Էրիկը խաղում էր հիվանդի դերը՝ ասելով, որ ցավերն ուժեղացել են։ Դիանան ժպտաց, մխիթարեց նրան, իսկ սիրտը ծանր էր դավաճանությունից։
Այդ երեկո Դիանան սպասում էր հիվանդանոցի դրսում։ Նա տեսավ, թե ինչպես նույն կինը կրկին մտավ Էրիկի սենյակ։ Այս անգամ Դիա նան հետևեց նրան։ Դրսից նա ամեն ինչ լսում էր։
Կինը, որի անունը Վիկտորիա էր, վստահ ձայնով ասում էր․
— Երբ քեզ պաշտոնապես մահացած ճանաչեն, ապահովագրության գումարը կփոխանցվի։ Մենք ազատ կլինենք՝ մեր նոր կյանքը սկս ելու համար։
Էրիկը ոգևորությամբ պատասխանեց՝ պարծենալով, որ բժիշկին կաշառել է, որպեսզի կեղծի ախտորոշում գրի։ Նրանք դաժանորեն ծի ծաղում էին Դիանայի վրա՝ նրան անվանելով միամիտ և «ծրագրի համար կատարյալ»։
Կոտրված, բայց վճռական՝ Դիանան ամեն ինչ ձայնագրեց։ Նա մանրակրկիտ ծրագրեց իր հաջորդ քայլը։Հաջորդ օրը նա զանգեց Էրիկի ընտանիքին ու ընկերներին՝ խնդրելով գալ հիվանդանոց, ասելով, որ Էրիկին քիչ ժամանակ է մնացել։ Երեկոյան սենյակը լցված էր հար ազատներով, որոնք եկել էին հրաժեշտ տալու։
Երբ բոլորը հավաքված էին, Դիանան բացահայտեց ճշմարտությունը։ Նա միացրեց Էրիկի ու Վիկտորիայի տեսանյութը և նրանց խոսա կցության ձայնագրությունը։ Սենյակը լցվեց զայրույթով ու անհավատությամբ։ Էրիկի ծնողները ցնցված էին, իսկ հայրը զայրույթից քիչ էր մնում հարձակվեր նրա վրա։
Քիչ անց եկան անվտանգության աշխատակիցներն ու ոստիկանությունը։ Էրիկը ձերբակալվեց խարդախության համար, ինչպես նաև կոռումպացված բժիշկն ու Վիկտորիան։ Հաջորդ օրը Դիանան դիմեց ամուսնալուծության՝ վերջապես ազատվելով ստերից։
Մի քանի օր անց Դիանան կրկին վերադարձավ հիվանդանոցի դիմացի այն նստարանին, որտեղ ամեն ինչ սկսվել էր։ Նույն բուժքույրը, որը նախազգուշացրել էր նրան, նստեց նրա կողքին։
— Շնորհակալ եմ, — ասաց Դիանան։ — Դու ինձ փրկեցիր։
Բուժքույրը պատասխանեց․
— Երբեմն ամենավտանգավոր հիվանդությունները դրանք են, որոնք աճում են այն մարդկանց սրտերում, ում մենք ամենաշատն ենք վստահում։
Դիանան կորցրեց ամուսնուն, բայց վերագտավ իր ուժն ու ճշմարտությունը։ Այդ երեկո նա տուն վերադարձավ՝ իրեն ավելի թեթև զգա լով։ Մայր մտնող արևը հիշեցրեց նրան, որ յուրաքանչյուր ավարտ կարող է դառնալ նաև նոր սկիզբ։
