Ես գիշերեցի ինձանից 30 տարով փոքր մի տղայի հետ, և հաջորդ առավոտյան, երբ արթնացա հյուրանոցի սենյակում, հայտնաբերեցի մի սարսափելի բան…Ես երբեք չէի մտածի, որ նման բան կարող է պատահել ինձ հետ վաթսուներկու տարեկանում։
Այդ տարի իմ կյանքը հանգիստ և միապաղաղ էր։ Ամուսինս վաղուց մահացել էր, երեխաներս մեծացել էին՝ յուրաքանչյուրն իր ընտա նիքով և իր հոգսերով։ Ես մենակ էի ապրում քաղաքից դուրս գտնվող մի փոքրիկ տանը։ Օրերն անցնում էին խաղաղ. ճաշից հետո նստած էի պատուհանի մոտ, լսում էի թռչունների ձայնը, դիտում էի, թե ինչպես է արևը դանդաղորեն մայր մտնում դատարկ փողոցի վրա։
Դրսից ամեն ինչ խաղաղ էր թվում, բայց ներսում վաղուց միայնություն էր տիրում, որի մասին ես փորձում էի չմտածել։ Այդ օրը իմ ծննդ յան օրն էր։ Ոչ ոք չզանգեց, ոչ ոք չհիշեց։ Եվ հետո հանկարծ որոշեցի անել ինչ-որ անսովոր, գրեթե անխոհեմ բան։ Ճաշից հետո նստեցի ավտոբուս և գնացի քաղաք՝ այդպես, առանց որևէ ծրագրի։
Մտա մի փոքրիկ բար։ Կար տաք դեղին լուսավորություն և մեղմ երաժշտություն։ Նստեցի անկյունում և պատվիրեցի մի բաժակ կարմ իր գինի։Ես շուրջս էի նայում, և մի պահ նկատեցի, որ մի տղամարդ մոտենում է իմ սեղանին։ Նա ինձանից երիտասարդ էր, երեսունն անց, խնամված, վստահ, ուշադիր հայացքով։ Նա ժպտաց և առաջարկեց ինձ ևս մեկ բաժակ պատվիրել։
Մենք այնքան հեշտությամբ սկսեցինք խոսել, կարծես տարիներ շարունակ ճանաչել էինք միմյանց։ Նա ասաց, որ աշխատում է որպես լուսանկարիչ և վերջերս է վերադարձել ճանապարհորդությունից։ Ես նրան պատմեցի իմ մասին, իմ կյանքի մասին, այն մասին, թե ինչ պես էի հետաձգել այդքան շատ բաներ և երբեք որոշում չէի կայացրել։ Չգիտեմ՝ գինուց էր, թե պարզապես ջերմությունից, բայց հանկա րծ զգացի, որ կենդանի եմ։
Այդ գիշեր ես նրա հետ գնացի հյուրանոց։ Ես վախեցած էի և միևնույն ժամանակ հանգիստ։ Երկար ժամանակ չէի զգացել մեկ ուրիշի ջերմությունը, նրա ներկայությունը իմ կողքին։ Մենք հազիվ էինք խոսում, պարզապես թույլ տալով, որ մեր զգացմունքները առաջնոր դեն մեզ։Բայց երբ հաջորդ առավոտյան արթնացա, հայտնաբերեցի մի սարսափելի բան
Ես արթնացա մենակ։ Սենյակը լուռ էր, կողքիս մահճակալը՝ դատարկ։ Տղան անհետացել էր՝ նույնիսկ հրաժեշտ չտալով։ Բարձիս վրա ծրար կար։ Սկզբում կարծեցի, թե հրաժեշտի նամակ է, բայց երբ բացեցի, ստամոքսս սառեց։Ներսում նախորդ օրը արված լուսանկ արներ էին և մի կարճ նամակ։ Այնտեղ գրված էր, որ եթե չեմ ուզում, որ այս լուսանկարները հայտնվեն առցանց և տեսնեն երեխաներս ու հարազատներս, պետք է գումար փոխանցեմ։ Քարտի համարը ներքևում էր։
Այդ պահին հասկացա, որ խաբեության զոհ եմ դարձել։ Ամեն ինչ նախապես պլանավորված էր՝ զրույցները, ուշադրությունը, գիշերը, վս տահությունը։Հիմա այս պատմությունը պատմում եմ՝ մյուս կանանց զգուշացնելու համար։ Խնդրում եմ, երկու անգամ մտածեք, նախք ան անծանոթներին վստահելը, անկախ նրանից, թե որքան ուշադիր և անկեղծ են նրանք թվում։ Երբեմն ջերմության մեկ րոպեի գինը կարող է չափազանց բարձր լինել։
