Միլիոնատերը կամրջի տակ քնած մի աղջնակի տեսավ՝ երկու փոքրիկների հետ, ու սիրտը դողաց. Մոտենալով՝ կանչեց…
Սառը աշնանային մի երեկո սև մեքենան կանգ առավ Բեռլինի մոտ գտնվող կամրջի վրա։ Դանիելը՝ հաջողակ ֆինանսիստը, որը մեկ տարի առաջ կորցրել էր իր դստերը, լսեց մեղմ լացի ձայներ։ Իջնելով ներքև՝ տեսավ նիհարուկ մի աղջնակի՝ պատռված հագուստով։ Վեց տարեկան Սոֆիան գրկել էր երկվորյակներին, որոնք ցրտից հազիվ էին շնչում։ Նրա աչքերում վախ ու հուսահատություն կար, որոնք հանդիպեցին Դանիելի հայացքին։ Այդ պահին նա հասկացավ, որ այս պատահական հանդիպումը ընդմիշտ փոխելու է իր կյան քը։
Դանիելը կանգ առավ ցանկապատի մոտ՝ լսելով երեխան
երի լուռ լացը։ Սառնամանիքը խփում էր դեմքին, բայց սիրտն ավելի ուժեղ սեղմվեց։ Բետոնե հենասյուների տակ նկատեց մի փոքրիկ ուրվագիծ։ Աղջիկը նստած էր գետնին՝ գրկելով երկվորյակներին։ Դանդաղ սկսեց իջնել ներքև, քայլերի ձայնը արձագանքում էր դատարկ սալերից։ Աղջիկը դողաց, եղբայրներին ավելի սեղմեց ու շշնջաց․
– Քեռի՛, մեզ մի՛ տարեք, լավ կվարենք մեզ։
Այդ խոսքերը խոցեցին Դանիելի սիրտը։ Նա հիշեց իր դստեր դեմքը, որը մեկ տարի առաջ մահացել էր սրտի հիվանդությունից։ Նույն վախեցած աչքերը, նույն անխոս խնդրանքը՝ «մի՛ թողնի»։ Նա ծնկի եկավ՝ փորձելով մեղմ խոսել․
– Փոքրիկ, ինչպե՞ս է քո անունը։ Ծնողներդ որտե՞ղ են։
Սոֆիան գլուխը կախեց, մազերը փակեցին դեմքը։ Նա չպատասխանեց․ միայն դողացող ձեռքերով ավելի ամուր գրկեց փոքրիկներին։ Երկվորյակներից մեկը լուռ հեկեկում էր, մյուսը քնած էր՝ ծածկված բարակ մի շորով։ Այդ պահին մոտեցավ Վիկտորը՝ Դանիելի վարոր դն ու հավատարիմ օգնականը։ Երեք երեխաներին խոնավության ու ցրտի մեջ տեսնելով՝ քարացավ։
– Աստվա՛ծ իմ, պետք է նրանց անմիջապես հիվանդանոց տանել, – շշնջաց նա։
Դանիելը գլխով արեց, բայց աղջիկը խուճապահար հետ քաշվեց։
– Մեզ մի՛ վաճառեք, մի՛ թողեք։
Այդ բառերը դանակի պես խրվեցին տղամարդու մեջ։ Նա մեկնեց ձեռքը՝ զսպելով արցունքները․
– Ոչ ոք քեզ չի թողնի։ Ես կօգնեմ, խոստանում եմ։
Սոֆիան՝ ինչպես հետո ասաց իր անունը, անվստահ նայեց նրան ու միայն մի պահ անց թույլ տվեց, որ նա եղբայրներից մեկին գրկի։ Փոքրիկը փետուրի պես թեթև էր։ Դանիելը հանեց վերարկուն, փաթաթեց երեխաներին ու զգուշորեն նստեցրեց մեքենայի մեջ։
Սոֆիան սողոսկեց նրանց հետևից՝ ամուր գրկելով պատռված պարկը՝ լցված շորերով։ Ճանապարհը դեպի հիվանդանոց նոր գլխի սկ իզբն էր՝ մի գլխի, որը նրանցից ոչ մեկը չէր պատկերացնում։
Հիվանդանոցը նրանց դիմավորեց պայծառ լույսերով ու ախտահանիչի հոտով։ Բուժքույրերը վազելով մոտեցան մեքենային՝ զգուշորեն վերցնելով փոքրիկներին։ Սոֆիան աչքերը չէր կտրում եղբայրներից, նրա նուրբ մատները դողում էին։ Դանիելը քայլում էր կողքին՝ սրտ ում զգալով հին ցավը, հիշելով այն օրը, երբ ինքն էր դստերը գրկած տարել վերակենդանացման բաժին։
– Դուք նրանց հայրն ե՞ք, – հարցրեց բուժքույրերից մեկը՝ տվյալները գրանցելով։
Հարցը կայծակի պես խփեց Դանիելին։ Նա քարացավ, դողացող շուրթերով գլխով արեց ու ստորագրեց թղթերը, որ երեխաներին անմի ջապես ընդունեն։ Սենյակի ապակու հետևում Սոֆիան նստած էր աթոռին՝ մահճակալի մոտ, շոյում էր եղբայրներից մեկի այտը։ Նրա հայացքում զգուշություն կար, բայց նաև մեծերի վճռականություն՝ ասես կյանքի պատասխանատվությունը դրված լիներ նրա փոքրիկ ուսերին։
Երբ բժիշկները վստահեցրին, որ երեխաների կյանքին վտանգ չի սպառնում, Դանիելը որոշում կայացրեց․ երեխաները պիտի գնան իր հետ տուն։ Վիկտորը միայն գլուխը տարուբերեց, բայց լռեց։ Մեքենան ուշ գիշերին մտավ առանձնատուն։ Տունը դատարկ ու սառը էր։ Դստեր մահից հետո մեկ տարի այստեղ մանկական ծիծաղ չէր հնչել։
Դանիելի կինը՝ Էմիլին, նստած էր հյուրասենյակում՝ գունատ, երկար բաց թողած մազերով։ Երբ տեսավ ամուսնուն երեխաների հետ, վեր կացավ, աչքերը լցվեցին վախով ու զայրույթով․
– Դու օտար երեխանե՞ր ես բերել մեր տուն։
– Չկարողացա նրանց թողնել, – խռպոտ ձայնով պատասխանեց Դանիելը՝ զգուշորեն երկվորյակներին դնելով բազմոցին։ – Եթե տեսն եիր… նրանք սառչելու էին։
Էմիլին բռունցքները սեղմեց, աչքերում ցավը տեսանելի էր։
– Իսկ ես՞։ Իմ մասին մտածե՞լ ես։ Այս տան մասին, որտեղ դեռ մեր դստեր ստվերն է։ Ուզու՞մ ես նրան փոխարինել օտար երեխաներով։
Սոֆիան լսեց ամեն բառը։ Նրա ուսերը դողացին, և նա շշնջաց եղբայրներին․
– Եթե մեզ չեն ուզում, ես ձեզ կտանեմ այստեղից։
Դանիելը կտրուկ շրջվեց, ծնկի եկավ աղջնակի առաջ ու նայեց աչքերին․
– Ես ոչ մեկին չեմ ուզում փոխարինել։ Պարզապես չէի կարող անտարբեր անցնել։ Նրանք մեզ նույնքան են պետք, որքան մենք՝ նրանց։
Էմիլին շրջվեց ու բարձրացավ աստիճաններով՝ թողնելով ամուսնուն երեխաների հետ։ Սոֆիան ծածկեց դեմքը ձեռքերով, իսկ երկվորյ ակները լուռ լաց էին լինում։
Ընթրիքին ոչ ոք ձեռք չտվեց ուտելիքին։ Սոֆիան նստած էր մի կողմում՝ դանդաղ ուտելով հացի մի կտոր, վախենալով աղմուկից։ Փոքրի կները կողքին էին՝ ինքնաշեն օրորոցի մեջ։ Դանիելը փորձում էր ժպտալ, բայց ձեռքերը դողում էին, երբ երեխաներին էր մոտեցնում, որ հանգստացնի։
– Լռի՛ր, մի՛ լացիր, ես ձեզ հետ եմ, – մրմնջում էր Սոֆիան՝ շոյելով նրանց գլուխները։
Էմիլին նայում էր այդ տեսարանին, և մի պահ նրա աչքերում կասկած հայտնվեց։ Նա տեսավ, թե ինչպես գրեթե երեխա մի աղջիկ հոգ էր տանում եղբայրների մասին՝ մեծ մոր քնքշությամբ։
Բայց Էմիլիի սիրտը դեռ լի էր ցավով, և նա շրջվեց։ Ուշ գիշերին, երբ տունը լռեց, նա մտավ հյուրասենյակ։ Այնտեղ, մահճակալի մոտ, նստած էր Դանիելը։ Նրա հայացքը կանգ առած էր քնած Սոֆիայի վրա, և աչքերում արցունքներ կային՝ նույն հայացքը, որով նայում էր իրենց մահացած դստերը։ Էմիլին ձեռքը հենեց դռան շրջանակին, շունչը կտրվեց։
«Նա նրան փոխարինում է», – անցավ մտքով։
Արցունքները հոսեցին այտերով, նա վազեց ննջասենյակ ու դուռը շրխկացրեց։ Նրա ճիչը տարածվեց տանը․
– Այս տունը մանկատուն չես դարձնի։
Այդ ընթացքում քաղաքի մեկ այլ տանը, շքեղ առանձնատանը, Սոֆիայի ու երկվորյակների հայրը՝ Ռոբերտը, նստած էր վիսկիի բաժակով՝ գունատ ու հյուծված։ Կնոջ մահից հետո նա կոտրվել էր, իսկ նոր կինը՝ Վանեսան, համոզում էր նրան մոռանալ երեխաների մասին։
– Նրանք քեզ պետք չեն, – սառն ասաց նա՝ ձեռքը սահեցնելով նրա ուսով։ – Ժառանգությունը ինձ փոխանցիր ու մոռացիր։
Կողքին նստած էր փաստաբան Արտեգան՝ պատրաստ կեղծել փաստաթղթերը։ Երեխաները պետք է ջնջվեին, ասես երբեք գոյություն չեն ունեցել։
Մինչդեռ Քուպերների առանձնատանը նոր էր սկսվում պայքարը երեխաների կյանքի ու սիրո իրավունքի համար։ Առավոտյան տունը լցվեց նոր անհանգստությամբ։ Դանիելը գրեթե չէր քնել, ամբողջ գիշեր նստել էր Սոֆիայի ու երկվորյակների մահճակալի մոտ։
Երբ լուսաբացը եկավ, տանը հնչեց մանկական լացը։ Սոֆիան կամաց օրորում էր եղբորը՝ շշնջալով․
– Քնի՛ր, Բորիս, մի՛ վախեցիր, ես քեզ հետ եմ։
Էմիլին կանգնած էր դռան մոտ։ Հիշողությունները վերադարձան․ ժամանակին հենց այդպես իրենց դուստրը, հիվանդությունից խեղդ վելով, բռնել էր նրա ձեռքը ու շշնջացել․
– Մամա՛, մի՛ գնա։
Կոկորդը սեղմվեց, և նա հեռացավ։
