Նորածին երեխաս անընդհատ լացում էր, չէի կարողանում հասկանալ պատճառը, բայց երբ նայեցօ օրորոցի մեջ․․․Պատմողը՝ 28-ամյա հայր, տուն վերադարձավ մոտ ժամը վեցին և անմիջապես զգաց օդում կախված անհանգստացնող ծանրությունը։ Նրա երեք շաբաթական որդին՝ Էյդենը, անդադար լացում էր։ Դա սովորական լաց չէր՝ ոչ քաղցից, ոչ հոգնածությունից։ Դա հուսահատ, խռպոտ ճիչ էր, որը հոր մեջ սարսուռ առաջացրեց։
Նա անմիջապես կանչեց կնոջը՝ Քլերին, և գտավ նրան խոհանոցի կղզու մոտ կանգնած, դողացող, դեմքը ձեռքերով ծածկած։ Արցուն քների միջից Քլերը խոստովանեց, որ Էյդենը լացել է «ամբողջ… օրը», և ինչ էլ փորձել են, ոչինչ չի օգնել։ Նա նաև ասաց, որ չի հասկ անում՝ ինչու է երեխան այդքան տանջվում։
Հայրը փորձեց հանգստացնել Քլերին ու վազեց մանկական սենյակ, որտեղ Էյդենի լացն արդեն անտանելի էր։ Երեխայի դեմքը կարմր ած էր, և նա հեկեկոցի արանքում հառաչում էր։ Հայրը փորձեց իրեն զսպել ու սկսեց ամեն ինչ մանրակրկիտ ստուգել՝ տակդիրը, ջերմաստիճանը, հագուստը, փաթաթոցը։ Ամեն ինչ նորմալ էր թվում։ Բայց լացը միայն ուժգնանում էր, մինչև դարձավ մաքուր ցավի ձայն։ Նա փորձեց ամեն ինչ՝ իջեցրեց վարագույրները, երգեց, նրբորեն օրորեց, շոյեց… ոչինչ չօգնեց։ Նրան համակեց սարսափելի զգացումը, որ ինչ-որ կարևոր բան են բաց թողնում։
Վճռական լինելով հասկանալ որդու ցավի պատճառը՝ նա կռացավ և ձեռքը տարավ օրորոցի հատակով։ Նրա մատները սավանի տակ ինչ-որ անսովոր բանի դիպան։ Նա բարձրացրեց մատրասի եզրը՝ տարօրինակ հպումը ստուգելու համար, և այն, ինչ տեսավ, բառացիորեն ուժասպառ արեց նրան։ Նրա առաջին՝ շոկից ծնված արձագանքը մի բառ էր․
— Ա՜Յ ԱՍՏՎԱԾ…
Բարակ սավանի տակ, հենց այնտեղ, որտեղ Էյդենի փոքրիկ մարմինը ամբողջ օրը պառկած էր ու օգնություն էր կանչում, ամբողջու թյամբ միացված էլեկտրական տաքացնող բարձիկ էր՝ դրված ամենաբարձր ջերմաստիճանի վրա։ Երեխան լաց չէր լինում պարզապ ես անհարմարությունից․ նա ժամերով պառկած էր այրող տաք մակերեսի վրա։
— Նա այրվածք էր ստացել, — հետո շշնջաց հայրը՝ նկարագրելով Էյդենի մեջքին երևացող կարմիր բծերը։ Նա նայեց Քլերին, որի աչ քերը լայն բաց էին՝ սարսափի ու անհավատության խառնուրդով։
— Ես այն միայն մի րոպեով էի դրել առավոտյան, որ մատրասը տաքանա, մինչև նրան կպառկեցնեի, — կակազեց Քլերը՝ ամբողջ ությամբ կոտրված։ — Երևի մոռացել եմ հանել ու անջատել։
Հայրը մի պահ թեթևություն զգաց, որ որդին ողջ ու անվտանգ է, բայց դա անմիջապես փոխվեց այրող զայրույթի՝ այդքան կոպիտ ու վտանգավոր անփութության պատճառով։
Նա միանգամից վերցրեց Էյդենին ու վազեց փոխելու սեղանի մոտ, հանեց այրված հագուստը և շատ զգուշությամբ զննեց երեխայի մաշկը։ Էյդենի մեջքը կարմրած ու գրգռված էր, բայց, բարեբախտաբար, չէր ճաքել․ բարակ վերմակը և երեխայի մշտական շարժում ները, հավանաբար, կանխել էին ավելի ծանր այրվածքները։ Մաշկը սառեցնելուց ու հանգստացնող քսուք քսելուց հետո, ջերմության աղբյուրից հեռու, Էյդենը կամաց-կամաց հանգստացավ ու ընկավ խորը, ուժասպառ քնի մեջ։
Հայրը նայեց կնոջը, որը անկառավարելի լաց էր լինում, բայց չկարողացավ նրա հետ խոսել․ շոկն ու զայրույթը չափազանց ուժեղ էին։ Նա անմիջապես զանգահարեց մանկաբույժին, որը հաստատեց, որ երեխան վտանգի մեջ չէ, բայց խորհուրդ տվեց ուշադիր հետևել նրան։
Այդ գիշեր հայրը քնեց բազմոցին՝ Էյդենը անվտանգ օրորոցի մեջ՝ իր կողքին։ Նա չէր կարողանում նույնիսկ նայել Քլերին՝ գիտակցել ով, որ այս գրեթե ողբերգական պահը ընդմիշտ փոխել է նրանց հարաբերությունն ու իր վստահությունը նրա դատողության հանդ եպ։
