Շտապ գնում էի ծննդատուն քրոջս մոտ․ Ճանապարհին փող տվեցի մի կնոջ, որը երեխա ուներ, բայց նա հանկարծ բռնեց ձեռքս ու շշն ջաց. -Մի քանի րոպե սպասիր․ Այ մի քանի րոպեն փրկեց իմ կյանքը։ Ես մտածեցի, որ նա խելագարվել է և ուզում էի անցնել, բայց վեր ջին պահին կանգ առա։ Հինգ րոպե անց հասկացա, թե ինչու։
Հեռախոսը զանգեց, երբ դեռ մութ էր։ Մայրս խոսեց հուզված և ուրախ. քույրս տղա էր ծննդաբերել։ Երազը միանգամից անհետացավ։ Ես վեր ցատկեցի, արագ պատրաստվեցի և դուրս եկա։ Դրսում դեռ մութ էր։
Ճանապարհին կանգ առա մանկական խանութում և գնեցի արջուկ, մի քանի հագուստ և փոքրիկ խշխշոց։ Վերցրի մի տուփ շոկոլադ քրոջս համար։ Մտածեցի ապագայի և այն մասին, թե ինչպես, հնարավոր է, ես էլ շուտով երեխա ունենամ։
Ծննդատունն արդեն շատ մոտ էր։ Դարպասի մոտ նստած էր մի կին, որը գրկում էր մի երեխա։ Հոգնած դեմք, հին վերարկու, ստվարա թղթե տուփ՝ մանրադրամի համար։ Ես մի քանի մետաղադրամ նետեցի և մի քայլ առաջ գնացի, բայց նա հանկարծ վեր կացավ և կանգ նեց ուղիղ իմ առջև։ Նրա մատները սեղմվեցին իմ դաստակին։
«Սպասիր այստեղ», — ասաց նա հանգիստ։
Ես շփոթված էի և ուզում էի անջատվել, բայց նրա հայացքը տարօրինակ էր։ Դրանում ոչ մի անամոթություն կամ ագահություն չկար։ Միայն անհանգստություն։
«Միայն հինգ րոպե», — կրկնեց նա՝ գլխով ցույց տալով դեպի ծննդատան կողքի դուռը։
Սիրտս սկսեց ավելի արագ բաբախել։ Ես չէի հասկանում, թե ինչու էի այնտեղ կանգնած, բայց ոտքերս գետնին էին ամրացված։ Ես մնացի։ Ամեն ինչ լավ էր, և ես նոր էի սկսում մտածել, որ այս կինը խելագար է, երբ հանկարծ մի բան պատահեց, որը սարսափեցրեց ինձ։
Ճիշտ հինգ րոպե անց մուտքի մոտ լսվեցին ճիչեր։ Ծննդատան դռները շրխկոցով փակվեցին, պահակները սկսեցին շտապել, և մարդիկ հետ մղվեցին մուտքից։Հետագայում հայտնի դարձավ, որ բանտից փախած մարդիկ ներխուժել էին հիվանդանոց։ Նրանք գրավեցին բա ժանմունքը և պատանդ պահեցին կանանց ու երեխաներին։
Նրանք պահանջներ ունեին պետությանը՝ ազատ արձակում և ապաստան։Կային զոհեր։ Եթե ես անմիջապես ներս մտնեի, նրանց մեջ կլինեի։ Քույրս ողջ մնաց։ Մանուկը լավ էր։Եվ ես երկար ժամանակ կանգնած էի դարպասի մոտ՝ գիտակցելով, որ այդ հինգ րոպեները փրկել էին իմ կյանքը։
