Տատիկիս մահանալուց հետո հարազատներս ամեն ինչ վերցրեցին իրենց ինձ թողնելով միայն մի հին ներքնակ․ Նրանց մտքով անգ ամ չէր անցնի, թե ինչ էր ներքնակի մեջ պահված․․․
Հարազատները տունը բաժանեցին առանց շտապելու, բայց ակնհայտ հաշվարկով։ Ոմանք ստացան հողը, ոմանք՝ տունը, ոմանք՝ ա պագա շահույթը։ Երբ թոռնուհու հերթը հասավ, նոտարը հանգիստ հայտարարեց, որ Լինան կժառանգի ձեղնահարկի հին զսպանա կավոր ներքնակը։
Գրասենյակում անհարմար լռություն տիրեց։ Քեռին ծիծաղեց, մորաքույրը շրջեց հայացքը։ Ինչ-որ մեկը առաջարկեց այն դեն նետել եւ Լինային ինչ-որ օգտակար բան գնել։ Բայց Լինան հրաժարվեց։ Նա վերցրեց ներքնակը եւ տուն տարավ։Նրա արհեստանոցը փոքր էր եւ միշտ նույն հոտն ուներ՝ հին փայտ, մոմ, փոշի եւ սառը սուրճ։
Այնտեղ կային աթոռներն ու կոմոդն երը, որոնք նա վերանորոգում էր պատվերով։ Փողը քիչ էր, իսկ աշխատանքը՝ քիչ։ Ներքնակը զբ աղեցնում էր գրեթե ամբողջ հատակը եւ անմիջապես դարձավ անհարմարություն, բայց Լինան որոշեց, որ կարող է գոնե օգտագոր ծել լցոնը կահույքը վերականգնելու համար։
Ներքնակը ծանր էր, կեղտոտ եւ մաշված։ Կտորը տարիքի հետ քանդվում էր, եւ ներսում ամեն ինչ սեղմվել էր։ Լինան զգուշորեն բաց եց կարերը՝ շերտ առ շերտ պոկելով, փորձելով չշնչել փոշին։ Մի պահ դանակը հարվածեց ինչ-որ կոշտ բանի։ Այն նման չէր զսպանա կի կամ փայտի կտորի։
Նա ձեռքերով պոկեց միջուկը եւ սառեց։ Մահճակալի ներսում թաքնված էր ինչ-որ տարօրինակ բան, որը զգուշորեն փաթաթված եւ հստակ դրված էր այնտեղ՝ դիտավորյալ։ Լինան զգաց, որ իր որովայնը սեղմվում է, քանի որ հասկացավ, որ այս հայտնագործությու նը բացարձակապես պատահական չէր։
Կնոջ մազերը բիզ-բիզ կանգնեցին՝ տեսնելով, թե ինչ գտավ ներսում։
Լինան զգուշորեն հետ քաշեց միջուկը եւ տեսավ մի քանի խիտ փաթեթավորված կապոցներ։ Դրանք կոկիկ ծալված էին եւ փաթեթ ավորված նույնական կապույտ տոպրակների մեջ՝ մաքուր եւ ամուր, կարծես նախապես պատրաստված լինեին։
Տոպրակները հարթ դրված էին միջուկի շերտերի միջեւ, այնպես որ ներքնակը դրսից սովորական տեսք ուներ եւ որեւէ կասկած չէր առաջացնում։
Նա դրանք մեկ առ մեկ հանեց եւ դրեց հատակին։ Յուրաքանչյուրում փող կար։ Հին թղթադրամները կոկիկ ծալված էին, կապված ռետինե ժապավեններով, առանց քաոսի կամ շտապողականության։ Ակնհայտ էր, որ դրանք բոլորը միանգամից չէին հավաքվել եւ հաշվարկով թաքցվել։
Լինան դանդաղորեն նստեց հատակին եւ շուրջը նայեց, կարծես չէր կարողանում հավատալ, որ սա իր հետ է կատարվում։
Մինչ նրա հարազատները վիճում էին տան, հողի գնի եւ այն վաճառելու շահութաբերության մասին, ամենաարժեքավոր բանը այս ամբողջ ընթացքում թաքցված էր ձեղնահարկում՝ հին ներքնակի մեջ, որին ոչ ոք նույնիսկ չէր ուզում դիպչել։
Հիմա պարզ դարձավ, թե ինչու էր տատս այն պահում մինչեւ վերջ եւ երբեք թույլ չէր տալիս, որ որեւէ մեկը դեն նետի այն։ Եվ ինչու էր նա ժառանգել այն։ Ներքնակը աղբի տեսք ուներ, բայց ներսում թաքնված պահեստ էր անձրեւոտ օրվա համար։
