Տարիներ շարունակ աղոթում էի մայր դառնալու համար, հետո որդեգրեցի երկրորդ դստերս, բայց նրա ավարտական երեկոյի գիշերը նա այնպիսի ճշմարտություն բացահայտվեց, որ․․․Երբեք կյանքումս ոչ մի բան այդքան չէի ցանկացել, որքան մայր դառնալը։ Տարիների տառապանքից ու կրկնվող վիժումներից հետո իմ աղոթքները վերջապես լսվեցին, երբ ծնվեց Ստեֆանին։ Նա աշխարհ եկավ լի կյանք ով՝ պահանջելով սեր ու ուշադրություն, իսկ ես ու ամուսինս՝ Ջոնը, վայելում էինք այն երջանկությունը, որին այսքան երկար էինք սպա սել։
Բայց կյանքի ամենախավար տարիներին, խոր հուսահատության մեջ, ես մի խոստում էի տվել․ եթե Աստված ինձ երեխա տա, ես նաև կորդեգրեմ մի երեխայի, ով ընտանիք չունի։ Այդ երդումը լուռ մնաց իմ սրտում՝ որպես ցավից ծնված հույսի նշան, մինչև այն օրը, երբ Ստեֆանիի առաջին տարեդարձից երկու շաբաթ անց Ռութին ընդունեցինք մեր ընտանիք։
Ռութը Ստեֆանիից տարբեր էր, և այդ տարբերությունները տարիների ընթացքում ավելի ու ավելի տեսանելի դարձան։ Ստեֆանին ինք նավստահ էր, անվախ, բնավորությամբ ուժեղ ու հաստատուն, իսկ Ռութը՝ զգուշավոր, դիտող, իր աշխարհը հանգիստ չափող։ Ես երկ ուսին էլ նույնքան էի սիրում, բայց նրանց տարբերությունները երբեմն ստեղծում էին նուրբ լարվածություն։ Այն, ինչ սկզբում թվում էր սովորական քույրական մրցակցություն, հաճախ իր մեջ թաքցնում էր մի լարվածություն, որի անունը չէի կարողանում հստակ դնել, իսկ դեռահասության տարիներին դա վերածվեց սուր վեճերի՝ ուշադրության, արդարության ու ինքնության շուրջ։ Ես փորձում էի նրանց առաջնորդել այդ պահերի միջով, բայց մակերեսի տակ ինչ-որ ավելի խոր բան էր եռում, քան առօրյա կոնֆլիկտները։
Ավարտական երեկոյից առաջ գիշերը այդ լարվածությունը պայթեց։ Ռութը ասաց, որ չի ուզում, որ ես ներկա լինեմ իր երեկոյին, և որ պատրաստվում է գնալ այնտեղից հետո հեռանալ։ Նրա խոսքերը խփեցին ուղիղ սրտիս․ Ստեֆանին ասել էր նրան, որ իրեն որդեգրել եմ միայն այն պատճառով, որ հուսահատության մեջ մի խոստում էի տվել, կարծես Ռութի տեղը մեր ընտանիքում ինչ-որ գործարքի արդյունք լիներ։
Սիրտս ցավում էր, բայց ես հանգիստ բացատրեցի ճշմարտությունը՝ թե ինչպես էր այդ աղոթքը ծնվել ցավի պահին, և որ իմ սերը Ռու թի հանդեպ իրական է, ծնված այն առաջին պահից, երբ նրան գրկեցի ու խնամեցի, ոչ թե որևէ պարտավորության կամ պայմանավոր վածության պատճառով։Ռութը լսում էր՝ իր տասնյոթ տարեկանին հատուկ ցավի ու համառության խառնուրդով։ Նա մենակ գնաց ավարտական երեկոյին ու այդ գիշեր տուն չվերադարձավ։
Ես ու Ջոնը ամբողջ գիշեր անցկացրինք սպասումով ու անհանգստությամբ։ Երբ Ստեֆանին խոստովանեց, որ վեճի ժամանակ խեղաթյ ուրել էր իմ խոսքերը, ես գրկեցի նրան, երբ նա լաց էր լինում՝ հասկանալով, որ անգամ լավագույն մտադրությունները երբեմն սխալ են ընկալվում կամ ցավ պատճառող ձևով են օգտագործվում։ Օրերը ձգվում էին՝ լի վախով ու հույսով, մինչ ես սպասում էի Ռութի վերադա րձին և մեր միջև վստահության ու սիրո վերականգնմանը։
Չորրորդ օրը Ռութը հայտնվեց դռան մոտ՝ հոգնած, բայց վճռական։ Նա ասաց, որ չի ուզում լինել որևէ խոստման արդյունք․ պարզապ ես ուզում է լինել իմ դուստրը։ Ես նրան ամուր գրկեցի ու վստահեցրի, որ նա միշտ սիրված է եղել այն բանի համար, ինչ ինքն է, ոչ թե որևէ երդման պատճառով։ Այդ գրկախառնության մեջ անցյալի ցավը, թյուրըմբռնումներն ու վախերը հալվեցին՝ թողնելով միայն մոր ու նրա երկու դուստրերի միջև կապը՝ յուրաքանչյուրը սիրված իր ձևով, անվերապահորեն, պատրաստ՝ նորից միասին մեծանալու որպես ընտանիք։
