Քույրս հարսանիքից մեկ ամիս առաջ խլեց իմ փեսացուին, իսկ ծնողներս նրան աջակցեցին․ Կարճ ժամանակ անց․․․
Այն օրը, որը պետք է դառնար իմ կյանքի ամենաերջանիկ օրը, վերածվեց մի օրվա, որը երբեք չեմ մոռանա։ Ապագա հարսնացուից ես դարձա չհրավիրված «դրամայի թագուհի», որը հայտնվեց այնտեղ միայն վրեժի համար։ Բայց կարման ինձնից արագ եղավ ու տեղ հասավ ինձնից առաջ։
Երբ երկու տարի առաջ ծանոթացա Իթանի հետ, վստահ էի, որ գտել եմ իմ մեծ սերը։ Նա հմայիչ էր, հումորով, և միշտ գիտեր՝ ինչ ասել, որ ես ինձ առանձնահատուկ զգամ։ Յոթ ամիս առաջ, երբ նա առաջարկություն արեց, ինձ զգում էի աշխարհի ամենաերջանիկ կինը, բայց չէի էլ պատկերացնում, որ երբեք նրա կինը չեմ դառնալու։
Իթանի մեջ ինձ դուր եկող մյուս բանն այն էր, թե որքան լուրջ էր վերաբերվում ամեն ինչին։ Մենք միասին էինք պլանավորում մեր հարսանիքը՝ ամենափոքր մանրուքներով։ Շքեղ սրահը պարտեզով, սպիտակ վարդերը, կախված ծաղիկները… ամեն ինչ։
Տարբեր տորթեր էինք փորձել՝ իդեալականը գտնելու համար, նույնիսկ ընտրել էինք այն երգը, որի ներքո պետք է պարեինք որպես ամուսիններ։ Ամեն բան հեքիաթի նման էր թվում, մինչև որ հարսանիքից մեկ ամիս առաջ ամեն ինչ փլվեց։
Դա սովորական չորեքշաբթի էր։ Աշխատանքից շուտ վերադարձա՝ Իթանին անակնկալ անելու համար՝ նրա սիրած ուտելիքով։ Փոքր իկ ժեստ՝ ցույց տալու, թե որքան եմ նրան գնահատում։Մտա նրա բնակարանն ու արդեն պատկերացնում էի նրա ուրախ ժպիտը, երբ ինձ տեսներ բուրգերներով ու ֆրիներով լի տոպրակով։
Բայց հենց ներս մտա, անմիջապես զգացի՝ ինչ-որ բան ճիշտ չէ։Աթոռի թիկնակին կախված էր կանացի վերարկու։ Սկզբում մտածե ցի՝ հյուրեր ունի․ գուցե ընտանիքից մեկը կամ աշխատանքային ընկերուհի։ Բայց երբ լսեցի ննջասենյակից եկող մեղմ ծիծաղը, փոր իս մեջ ամեն ինչ սեղմվեց։
Մոտեցա դռանը․ ամեն քայլն ավելի ծանր էր թվում։ Ձեռքերս դողում էին, երբ բռնեցի բռնակը ու կամաց բացեցի դուռը։Այնտեղ, վեր մակի մեջ փաթաթված, պառկած էր Իթանը։ Իմ ավագ քրոջ՝ Լորենի հետ։
Ժամանակը կարծես կանգ առավ, իսկ ուղեղս փորձում էր հասկանալ՝ ինչ եմ տեսնում։ Իմ քույրը, իմ սեփական արյունը, անկողնում էր այն տղամարդու հետ, որը մեկ ամիս հետո պետք է դառնար իմ ամուսինը։Լորենը խոր շունչ քաշեց ու փորձեց արագ ծածկվել, բա յց Իթա՞նը… նա պարզապես նստեց ու լրիվ անտարբեր տեսք ուներ։
— Սպասիր, — հազիվ դուրս եկավ բերանիցս։ — Ի՞նչ է, գրողը տանի, այստեղ կատարվում։
Իմ այսպես կոչված փեսացուն հառաչեց ու ձեռքը տարավ մազերին, ասես ես էի անտրամաբանական վարք դրսևորում։
— Դու չպետք է այսպես իմանայիր։
— Իմանայի՞ր ԻՆՉԸ, — գոռացի դողացող ձայնով։ — Որ դու դավաճա՞ն ես, ստախոս՞։ Որ իմ սեփական քույրն ինձ դավաճանել է՞։
Լորենի դեմքը սպիտակել էր, բայց նա լռում էր, միայն ամուր բռնել էր վերմակն ու խուսափում էր հայացքս։
Իթանը ուղիղ աչքերիս նայեց ու ասաց.
— Ես նրան սիրում եմ։
Այդ խոսքերը շունչս կտրեցին։ Ցանկանում էի, որ նա հերքեր, ասեր՝ սխալ էր, բայց դրա փոխարեն նա թեթևացած էր թվում, կարծես ծանր բեռից ազատված լիներ։ Չէի կարող հավատալ, որ այն մարդը, ում հետ պատրաստվում էի ամուսնանալ, նույն մարդն էր, որը հիմա իմ քրոջ հետ անկողնում էր։
— Սիրո՞ւմ ես նրան, — ձայնս դողաց։ — Այդ դեպքում ինչո՞ւ ինձ ամուսնության առաջարկ արեցիր։
Նա հառաչեց, կարծես ակնհայտ բան էր բացատրում։
— Կարծում էի՝ քեզ եմ սիրում։ Բայց հետո ամեն ինչ փոխվեց։ Ես ու Լորենը… արդեն մի ժամանակ է հանդիպում ենք։
Մի ժամանակ է…Փորիս մեջ ամեն ինչ շուռ եկավ։ Սա մեկ անգամյա բան չէր։ Նրանք ինձ դավաճանում էին թաքուն, ու ո՞վ գիտի՝ որքան ժամանակ։Ես շրջվեցի դեպի Լորենը։
— Ինչպե՞ս կարողացար սա անել ինձ։
Վերջապես խոսեց, ձայնը գրեթե շշուկ էր։
— Սա ծրագրած չէր, քույրիկ։
Դառնորեն ծիծաղեցի։
— Երբեք պլանավորած չի՞ լինում։ Դու պատահաբար չես հայտնվել նրա անկողնում, Լորեն։
Իթանը վեր կացավ ու ձեռքը դրեց նրա ուսին։
— Լսիր, հասկանում եմ՝ վիրավորված ես, բայց մենք այլևս չէինք ուզում քեզ ստել։
Բռունցքս սեղմվեց։
— Ա՛հ, այսինքն՝ այլևս չէի՞ք ուզում ստել։ Սա արդեն գագաթնակետն է։
Փախա տնից՝ դողալով զայրույթից ու ցավից։ Կարծում էի՝ սա ամենավատն է։ Սխալվում էի։Մի քանի օր անց ծնողներս ինձ կանչե ցին խոսելու։ Այդ պահից գրեթե անդադար լացում էի։ Ընկերուհիներս ու հարսնաքույրերս եկել էին ինձ մխիթարելու, բայց ծնողներ իցս ոչ մի լուր չկար։
Հիմարաբար հավատում էի, որ նրանք իմ կողմը կկանգնեն։ Փոխարենը՝ ընկեցի թակարդը։
— Մենք հասկանում ենք, որ դու վիրավորված ես, — ասաց մայրս չափազանց մեղմ ձայնով։
— Բայց Իթանն ու Լորենը սիրում են իրար, — ավելացրեց հայրս։ — Դու իրո՞ք ուզում ես կանգնել իրական սիրո ճանապարհին։
Նայեցի նրանց ապշած։
— Իրակա՞ն սեր։ Դուք լո՞ւրջ եք։
Մայրս հառաչեց։
— Սիրելիս, դու միշտ անկախ ես եղել։ Դու կկարողանաս։ Իսկ Լորենը… նրան կայունություն է պետք։ Իսկ Իթանը նրան երջանիկ է դարձնում։
Զգում էի, թե ինչպես եմ խորտակվում։
— Այսինքն՝ պարզապես ինձ փոխո՞ւմ եք նրանով։ Ձևացնում եք, թե ոչինչ չի եղել։
— Մենք կողմ չենք ընտրում, — ասաց հայրս, բայց ձայնի տոնը մատնում էր, որ արդեն ընտրել էին։
Եվ հետո եկավ վերջնական հարվածը։
— Հարսանիքը միևնույնն է լինելու, — ասաց մայրս։ — Լորենն է հարսը։
Թարթեցի աչքերս։
— Դուք չեք կարող լուրջ լինել։
— Ամեն ինչ արդեն վճարված է, — բացատրեց նա, կարծես դա արդարացում լիներ։ — Ափսոս կլիներ, որ այդ բոլոր պլաններն իզուր անցնեին։
Վեր թռա տեղիցս այնպես, որ աթոռը քերծեց հատակը։
— Հիանալի է։
— Մենք կուզենայինք, որ կարողանայիր ուրախանալ նրա համար, — ասաց հայրս։
Դառնորեն ծիծաղեցի։
— Դուք իսկապե՞ս սպասում եք, որ ես սա տոնեմ։
Լորենը խլեց իմ փեսացուին, իսկ ծնողներս, ինչպես միշտ, կանգնեցին նրա կողմը։Ես դուրս եկա այդ տնից ու այլևս հետ չնայեցի։Իսկ հարսանիքի օրը, իհարկե, ինձ չէին հրավիրել։ Բայց դա չխանգարեց, որ ես այնտեղ հայտնվեմ…
