4-րդ վիժումից հետո սկեսուրս եկավ ու իրենով արեց երեխայի համար նախատեսված սենյակը, բայց ես այս անգամ որոշեցի չլռել ու մինչև վերջ գնալ․․․Վիժումը տեղի էր ունեցել հղիության 31-րդ շաբաթում, և ցավը դեռ ամբողջությամբ չէր մեղմացել, երբ նրա 21-ամյա քենին՝ Վայոլեթը, հղի, աչքերը լցված արցունքներով ու երեխայի հոր կողմից լքված, հայտնվեց նրա դռան առաջ։
Չնայած սեփական ծանր ցավին՝ Ռուբին ու նրա ամուսինը՝ Վիկտորը, անմիջապես ընդունեցին Վայոլեթին իրենց տուն, փորձեցին մխի թարել ու խոստացան, որ նա միայնակ չի մնա։ Մի պահ Ռուբին հավատում էր, որ Վայոլեթին օգնելը կարող է նաև իրեն օգնել բուժվելու։
Բայց Ռուբիի տունը խնամքով կառուցված ապաստարան էր՝ կարգ ու խաղաղություն ապահովող մի վայր, որը նրան անհրաժեշտ էր տրավմայի հետ ապրելու համար։ Վայոլեթի ներկայությունը շատ արագ վերածվեց քաոսի․ ամենուր խառնաշփոթ էր, կեղտոտ սպասք, թաց սրբիչներ, և տունը սկսեց օտար մարդու կողմից «զբաղեցված» թվալ։
Վայոլեթի քաոսը ուղեկցվում էր նաև աճող պահանջներով։ Նա սպասում էր, որ Ռուբին լվանա իր հագուստը, պատրաստի հատուկ ուտ ելիքներ, նույնիսկ պահանջում էր «կիտրոնով հավ»՝ ասելով, թե դա երեխայի համար է։ Այդ ամենը այն դեպքում, երբ Ռուբին լրիվ դրու յքով աշխատում էր ու դեռ ֆիզիկապես ու հոգեպես չէր ապաքինվել վիժումից հետո։ Ռուբին ներսում կուլ էր տալիս կուտակվող զայր ույթը, մինչև մի օր, կանգնած լինելով Վայոլեթի թողած յուղոտ սպասքով լի լվացարանի առաջ, հանկարծ հասկացավ՝ իր սեփական տա նը իրեն վերածել են սպասուհու։
Երբ նա փորձեց Վիկտորի հետ խոսել իր ցավի մասին, նա անտեսեց նրա զգացումները և ասաց, թե եթե Ռուբին իր վիշտը «ներդնի» Վայոլեթի ու նրա երեխայի մեջ, դա կարող է իրեն «բուժել»։ Այդ խոսքերը կոտրեցին Ռուբիին․ պարզ դարձավ, որ Վիկտորը սպասում է, որ նա զոհաբերի իր հույզերն ու անձնական տարածքը՝ հանուն քրոջ հարմարության։
Վերջնական կետը դրվեց մի փոքր, բայց շատ անձնական բանի պատճառով՝ մակարոնով ու պանրով փաթեթի։ Դա միակ ուտելիքն էր, որ Ռուբին կարողանում էր ուտել, բայց Վայոլեթը այն կերել էր՝ չնայած Ռուբիի հուսահատ խնդրանքներին, որ չդիպչի։ Երբ Ռուբին բախվեց նրան, Վիկտորը պաշտպանեց քրոջը՝ ասելով․ «Կյանքը զոհողությունների մասին է։ Չե՞ս կարող մի քիչ պակաս եսասեր լինել»։
Վիճակը ավելի սրվեց, երբ Վայոլեթը, առանց հարցնելու, կազմակերպեց երեխայի ընդունելություն։ Վիկտորը հյուրերին տարավ վերև՝ ցույց տալու մանկական սենյակը։ Դա այն սենյակն էր, որը Ռուբին սիրով ու խնամքով պատրաստել էր իր կորցրած երեխայի համար և վիժումից հետո փակ պահել։ Տեսնելով, որ իր ամենախորը ապաստարանը ամբողջությամբ գրավվել է Վայոլեթի կողմից, Ռուբին կոտր վեց։ Իսկ Վայոլեթի դաժան խոսքերը դարձան վերջնական դավաճանությունը․
«Իմ մեղքը չէ, որ չկարողացար պահել երեխայիդ, Ռուբի։ Ինչո՞ւ վատնել այդ սենյակը։ Դու այնքան եսասեր ես»։
Ռուբին պահանջեց, որ Վիկտորը ընտրություն կատարի՝ քույրնե՞րը, թե՞ կինը, բայց նա լռեց։ Այդ լռությամբ նա ընտրեց քրոջը։ Այդ ժամ անակ Ռուբին պահանջեց, որ երկուսն էլ հեռանան տնից, որը ինքն էր գնել ու վճարել։ Հաջորդ առավոտ Վիկտորը վերադարձավ՝ ասել ով, թե ուզում է փրկել ամուսնությունը, բայց անմիջապես մեղքը գցեց Ռուբիի վրա․
«Միգուցե քույրս ճիշտ էր։ Միգուցե այս ամենը չէր լինի, եթե դու չկորցնեիր մեր երեխաներին։ Դու եսասեր ես, Ռուբի։ Միշտ էլ այդպիս ին ես եղել»։
Կատաղության մի պահի մեջ Ռուբին ապտակեց նրան, ինչից հետո Վիկտորը պայթեց ագրեսիվ զայրույթով․ նա ջարդեց իրերը, պոկեց դեկորները և պատի մեջ մեծ անցք բացեց։
Տեսնելով Վիկտորի մեջ թաքնված մթությունը և իր ապահով տան ֆիզիկական ավերումը՝ Ռուբին վերջապես ուժ գտավ ինքն իրեն պաշ տպանելու համար։ Նա ստիպեց նրան հեռանալ տնից ու անմիջապես զանգեց մորը։ Մայրը լուսանկարեց վնասները և խորհուրդ տվեց դիմել ամուսնալուծության ու դատի տալ Վիկտորին՝ հոգեբանական և ֆիզիկական վնասի համար։ Ռուբին հասկացավ, որ վերջին կաթ իլը մեկ դեպք չէր, այլ բոլոր անտեսումները, ներխուժումները և լռությունները միասին, որոնք նրան ստիպել էին անհետանալ իր իսկ տա նը։ Ամուսնությունից դուրս գալով և իր տունը պաշտպանելով՝ Ռուբին վերջապես որոշեց այլևս չանհետանալ։ Նա հասկացավ, որ թեև վիշտը կործանել էր իր ամուսնությունը, հիմա իրեն սահմանում էր մեկ ընտրություն՝ ապրելու և գոյատևելու ընտրությունը։
